Lang geleden schreef ik een log na lange stilte…ik beloofde herstel….maar helaas. Het werd drukker en drukker in mijn soms vreemde leven, het leven dat soms gruwelijk hard voorbij gaat, met zoveel fantastisch dingen. Ik zal dan ook proberen een beeld te schetsen, even weer ouderwets weg filosoferen over al dat gebeud is. Door leuke en minder leuke dingen die dwars door elkaar liepen op alle gebieden van familie tot sport en scool, ben ik de lijn van de tijd kwijt. Dus probeer ik, luisterend naar het indrukwekkende gedonder in de lucht, een beeld te schetsen van dat vreemde leven.
Twee weken geleden zat ik mijmerend naar mijn beeldscherm te staren. Even een rust punt. Een blanco pagina op mij web-log beheerpgina. Ik typte een halve zin en zonder aarzeling klikte ik het scherm weer weg. Waarom wilde het niet vroeg ik mij af? Op vaderdag, dat weekend, stonden wij bij het graf van mijn opa en noemde mijn oma nog eens mijn gedichten. Ik wil zo graag weer zo iets neer zetten, maar de inspiratie ontbreekt. Zelfs om te scrijven. Is het mischien zo dat mijn web-log mijn medicijn tegen het verdriet was? Het verdriet van de dood van mijn opa, en dat ik dat inmiddels onbewust toch een plaats heb gegeven? Ja, het heeft hierdoor een mooie plaats, maar er zijn toch genoeg dingen om over te schrijven? Is ht mischien omdat ik ook actief ben op hyves? Ik weet het niet. Ik was lang niet meer bij het graf gweest, veel t lang niet meer. En dat zette mij de laatste weken weer aan tot piekeren en neiging tot schrijven. Ja, dat was en mooi moment…op – als toeval al niet bestond – een dag die genummerd staat op de kalender als de 17de.
Ik ga nog verder terug. Mijn tweede periode op het hbo loopt, geen denderende vakken en een project dat niet er wilde vlotten. Een lage ambitie. Maar, ik was in topvorm. In bloedvorm, nog nooit was ik in zo een goede conditie en waren mijn oefenpartijen zo goedverzorgd. Voor het eerst wist ik zelfs mijn judomeester, met wie ik drie keer per week tot die dag aan toe een partij speelde, zo te verassen dat die techniek en worp op een officeel toernooi volle winst zou betekenen, een vol punt een in keer. Dat ik steeds meer kansen kon maken en soms een klein punt scoorde de afgelopen jaar, was normaal. Maar in een keer de hoogst mogelijke score…dat gaf mij een kick. We trainden voort, ik voelde me geweldig. Genoot van alles en was gedreven door sport. Alle trainingen gingen mij met de week beter af. Op de fiets merkte ik het snel stijgende tempo van mijn conditie. Ja, daardoor was ik energiek, scherp en goed in mijn vel.
Op mijn werk pikte ik nog even een avondje mee, waar ik nu vanwege school gedwongen ben om alleen op zaterdag te werken. Die zaterdag waar ik altijd nog fluitend aan begin. De verjaardag van een collega was erg gezellig. De dag daarna werd nog leuker. Mijn judomester op vakantie. Een week lang neem ik alle lessen over. Vlak na de mei vakantie ergens halverwege mei. na alles te hebben doorgesproken was ik er klaar voor. Want er moest in die week veel geregeld worden i.v.m. examen, sportdag/sponsorloop en een toernooi. Vauit een vergeten potje ijzere discipline bereidde ik dat voor door het opstellen van brieven en probeerde dat tijdens de lessen over te brengen. Op de sportschool waar ik train (mg) liep alles gewoon redelijk. Maar nu kreeg ik tijdens de les wisseling alle vragen van ouders waar normaal mijn judomeester dat doet. Gelukkig was mijn collega en judomeester in spé aanwezig om de lessen te beginnen, zodat ik met de ouders kon praten. Die week was een flinke leerschool op dat gebied. Maar die eerste zondag was het belangrijkst, op de portschool en mijn eigen judo clubje kon ik het best aan, ik deed haast niet anders. Wij trainen op zondagochtend in het park, die les moest ook overgenomen worden, maar heb ik nog nooit gegeven. Omdat er ook enkele vaders en een moeder meedoen in het park is dat heel anders, ook omdat het niveau en de leeftijden zo verschillend zijn. Oe, met de steun van de leerlngen en ouders lukte dat. Maar toen gaven wij sinds vijf weken les aan gehandicapte kinderen. Judles, aansluitend aan de parktraining. Vijf weken lang stond ik absoluut op deachtergrond en liet ij judomeester, wie natuurlijk de verantwoordelijkheid hir heeft, het woord doen. Dit was geweldig deze groep, maar ook zo anders om aan les te geven. Nu moest ik dit uurtje dus alleen doen. Direct aan het begin van de week die ik helemaal alleen zou doen, en dan al zo op zien tegen dat ene uurtje. Toch, het ging gweldig. En dat gaf wederom een kick. En ik moet zeggen, het is echt bijzonder om aan deze kinderen les te mogen geven. En zo zette ik een goede week neer, kreeg het juist in die week aan de stok met de judobond, maar dat was door hun eigen fout. Toch heeft dat ervoor gezorgd dat ik in die week ons, op advies van mijn judomeester wie ik elkedag wel sprak op zijn vakantie adres, hele team heb teruggetrokken uit een groot nationaal toernooi. Waar ik in die week zo hard voorheb gewerkt met de inschrijvingen, zeker gezien ouders direct moesten inschrijven en betalen. We kregen namelijk vel te laat de uinodiging. Dus dat moest na die week ook nog eens goed teruggekoppeld worden aan de ouders, die anulering. Maar ik was in topvorm, ik ken nu mijn tegenstanders en had nog nooit zo een zin om een toernooi te spelen. Ik baalde, maar was vast beraden om mijn vorm te behouden. Met de zomervakantie in de verte nam ik mij voor vaker t gaan hardlopen en te gaan fietsen. Ja, ondnks die tegenslag ging ik keihard door. Ondertussen waren er op school strubbelingen over de gang van zaken.
Zo ging het voort. Ik stapte eenmaal extra op de fiets, was onwijs blij dat ik weer tweede man was en zelf kon trainen ipv alleen maar les geven en op school en het werk ging het vrolijk verder zoals het ging. Zo belandde ik op 10 juni. Een bijzondere dag. Sponsorloop hier in Amsterdam Noord voor de stichting die het mogelijk maakt dat gehandicapte kinderen kunnen sporten, waar wij sinds enige tijd judoles geven. Na een regenachtige vrijdag en zaterdag werd het die dag opeens 24 graden en stralend weer. Een bewolkte ochtend tijdens het opbouwen van het plein. En na twee en half uur begon de eerste run. Drie kwartier liep ik mee, achter een meisje in een rolstoel en ter begeleidng van een van onze judoleerlingen van de gehandicapte judo en een leerling uit de reguliere judolessen. Ja, mijn conditie was uitsekend, maar na drie kwartier voelde ik het toch wel tikken. Het werd warmer en direct na deze eerste run startte mijn run. Inmiddels was ons reguliere judoteam gearriveerd, althans zij die zouden meelopen. E zo liep ik een uur door. Het werd warmer en warmer, de tijd leek langzamer te gaan en et uur steeds uitzichtlozer. Omdat dit een jeugdrun was waar wij als judoteam aan meededen was ik een van de oudste. Zo liep ik iedereen herhaaldelijk voorbij en kreeg plots dat beetjee extra…mijn ouders kwamen kijken, maar dat was het niet, nee. Mijn opa en oma waren er ook. Zij kwamen voor de hierop volgende judo demonstratie. Mijn opa als sportliefhebber wilde het altijd al eens zien en zo op de trouwdag vn mijn ouders waren zij in de buurt. Hoewel mijn opa al gauw de schaduw in vlugte aan de andere kant van de weg op een bankje was ik heel blij met hun komst. 88 jaar, slecht te been, geen drukte meer kunnen hebben en dan toch een kwartier staan in die hitte…voor mij…ja, ik weet nu dat dit die bijzondere momenten zijn. Met dank aan sproeiers en water gietende mensen hield ik het nog maar net vol. Het uur was om. Omkleden en van een shirt en korte broek in een dik judopak en na 105 minuten rennen direct beginnen aan de judodemonstratie met beide van onze leerlingen. Blij dat ik in iedergeval op mijn knieen kon zitten. Een korte, maar leuke en bijzondere demonstratie met die gehandicapten erbij. Bijzonder dat mijn opa en oma dit dan toch een keer hebben moge zien van mij. Gesloopt na een korte demonsraie partij kwam het einde. We kleedde ons weer om en namen eve een hkf uur rust. Mijn benen begonnen na de inmiddels lange dag (0900-1530) te zeuren. Maar als vrijwilligers bij deze organisatie gingen we verder. Ik begeleidde – nu zonder te rennen – in een volgende run nog eens ekele leerlingen. Een in het bijzonder, een 8 jarig jongetje dat alle vier de runs helemaal uitliep en maar bleef gaan…onwijs. Ook enkele laatkomers deden nog mee met de afsluitende business run. Wat een geweldige dag, half gesloopt ruime we om 1800 alles weer op. Thuis trof ik om 2000 een huis vol visiete. Meteen even de foto’s di mijn zusje had gemaakt op mijn laptop gezet en aan mijn opa laten zien…vooral zelf ook terug kijken. eerder die ochtend nam zij al een foto van mijn opa en het hoogte punt van zo een dag is dan toch die ene opmerking van mijn opa toen ik die foto liet zien "hé!! wat een oude man zeg!!" Geweldig. Ik was helemaal in mijn element, zeker met mijn conditie…maar moest het de volgende dag tot afglopen zaterdag toch ontgelden met een flinke knieblessure waardoor ik al die drie weken niet meer heb getraind. Maar nu de blessure onverwachts weg is, is het die sponsorloop meer dan waard geweest.
Die week was niet alleen maar sporten. Nee. De eerste zondag in juni was fataal. De hele familie van een oom van mij was opgetrommeld. Het ging snel achteruit met de oma van mijn neef en nicht, moeder van mijn oom. Een mevrouw wie ik daar altijd sprak op feesten, die mij ook kende. Tien jaar geleden overleed haar man toen mijn neef, nicht oom en tante hier waren. Ik wist toen nog amper wie zij waren, omdat as klein kind er weinig besef is dat je neef ook een andere opa en oma heeft. Na dat bewuste telefoontje zag ik dat gezin stuk voor stuk hier de trap af komen. Ik keek recht in die blikken. Die reactie van mijn neef vooral zal ik nooit vergeten, ook toen onze opa overleed. En nu weer zag ik dat voor me. Ja, het duurde niet lang meer. Zaterdagavond hoorde ik dat. Zondagoctend, 8.45…ik sta klaar om te vertrekken naar het park. D rest thuis slaapt. Telefoon. Het was mijn oom, de vroeg naar mijn vader die inmiddels wakker was van dat gerinkel en beneden stond. Ik wist nog niks, maar mijn oom zal nooit op zo een moment bellen dus ht kon niet anders…zonder te vragen/praten zei ik ja die is er en gaf d telefoon aan mijn vader. Ik wachte zijn reactie niet af en vluchte. Sprong op de fiets en heb al mijn woede en verdriet om het overlijden van deze mevrouw eruit gefietst. Nog nooit fietste ik dat stuk zo snel…Die mevrouw ja….ze ging het laatste jaar veel sterker en sneller dementeren, dus het einde kwam hoe dan ook in zicht. Bij mijn oom en tante was het rijtje ls volgt. Haar man op de hoek van de bank,…die was al heel lang leeg. Dan deze mevrouw op een stoel….nu een lege plek…en daarnaast mijn opa op een stoel,..ok al een lege plek. Die gedachten op de fiets…voor mijn neef en nicht die lege plek van hun opa’s en nu ook een van hun oma’s….ik ging nog harder fietsen….Na het overlijden van haar man heeft deze mevrouw en voor mij stiekem ook gewoon oma zoveel steun gehad aan mijn opa. In mijn geweten zaten zij ook altijd naast elkaar. Hoe sneller ze ook dementeerde, als ik verscheen zei ze altijd ergens op de dag dat ik zo op mijn opa leek, zonder namen te noemen. Ondanks dat ik aanverwante familie ben, dat ze sterk dementeerde bleef zj mij zo herkennen….dat is een wonder, want ze kreeg al zelfs moeit met haar eigen klein- en achterkleinkinderen. Dar zei mij ook wat ovr de kracht van mijn…onze opa…dat deze mevrouw hem kende zoals mijn opa geroemd word door vele anderen. En weer ging ik op de pedalen staan. Plots schoot ik de dijk op….ik schrok wakker van die automatische piloot…Die dijk…dat huis waar juist deze opa en oma van mij zolang hebben gewoond. Waar mijn vader maar ook ik grotendeels gevormd ben. Een onwijs mooie plek in mijn herinnering. De tranen schoten in mijn ogen toen ik dat inmiddels veloederde huis…die vervlogen tijden…in onwijs hoog tempo passeerde. Vervolgens de klims over de bruggen vn Amsterdam Noord naar Oost….nog eenmaal afreageren en alsof er niks gebeurd was verscheen ik in record tempo op de training. Fietste vervolgens kihardterug en gaf met mijn meester nog een leuke les bij de gehandicapten.
De uitvaart…wel of niet….maar er was meer…op het laatste moment…een uur voor ik hoorde van haar naderende einde, die zaterdagavond, bestelde ik nog een van de allerlaatste kaartjes voor de toppers in concert…mijn week en cadeau voor mijn var kon niet meer stuk…dachtik. Ik besloot niet te gaan naar de uitvaart….ik ging smiddags naar school. Om 16.45 liep ik weg bij school…mijmerend over die uitvaart…feestelijk voor de avond. Om 17.05 had ik de kaartjes van Toppers in Concert in mijn handen. Het was onwijs warm. Uren lang zat ik heerlijk op verschillende plekken…eten, drinken…wachten…tot 18.30…mijn ouders waren er. Direct door vanuit Friesland, vanuit die begravenis. Waarvan ik weet hoe zwaar dat zou moeten zijn voor vooral mijn oom die de laatste jaren iedere zondagochtend een uur heen en terug reed om met zijn moeder naar de kerk te gaan. Voor mijn neef en nicht voor wie dit al de derde begravenisvan eengrootouder was. En mijn oma, die het op deze momenten onwijs zwaar heeft. Mijn ouders vertelde over de bijzondere uitvaart. Toen ik hoorde dt ze dat ene nummer speelde was ik aangeslagen…. Abba, Vader. Een nummer dat mijn opa liet spelen en dat wij kennen als zijn lijflied. Dan weet ik hoe hoog de emoties zijn bij mijn vader en zijn zussen, mijn oom, mijn oma en neef en nicht. Met letterlijk een gesplete kop en blik op sober stapte ik de ArenA binnen om toch nog een topavond te hebben.
Een dag lter ging mijn oma op vakantie, uit een kaartje bleek hoe geweldig zij het had. Dat was top, na zo een begravenis. Maar de eerste doordeweekse dag van haar vakantie kreeg zonder haar medeweten een dramatische wending. Een andere oom van mij kon niet terug nar zijn werk. Hij was het weekend thuis en werkt in Finland. Hij kreeg een aanval. Hij zit al langer met dergelijke problemen maar is daardoor onwijs in positieve zin veranderd, toch was dat erg sneu. Een dag later overleed onverwahts zijn vader. Aan de andere kant binnen mijn vaders familie zo ee overlijden. Mijn oma mog nog even van niks weten, na die zware begravenis eerst maar even genieten. Maar weer zaten twee van haar kinderen en twee kleinkinderen in dit verdriet. Weer iemand die zij goed kende. Overigens, in tegenstelling tot de oma van mijn neef kende ik deze opa van mijn twee nichen amper dus dat is voor mij minder aangrijpend. maar de gzondhid van mijn oom en de bijkomende zorgen en als man die gesteld even als mijn andere oom zo gesteld was op zijn ouders, was dit weer een complexe situatie. k klapte dicht en durfde zelfs niet eens een smsje te sturen om te condeleren.
En toch, had ik een topweek op school, de toppers, en mt mijn drive om te sporten en te winnen. Maar nu was ook mijn eerste oom in de put gekomen. Een week naar het verlies van zijn moeder. Inmiddels gaat het beter met beide ooms e al mijn nichten en neef. Bij terugkomst is mijn oma opgewacht dor mijn moeder en mijn betreffende tante. Ook mijn oom en tante uit steenwijk waren bij haar om dit verdriet te dragen en dat was een waanzinnig mooi idee, ondanks dat wij als kleinkinderen daar niet bijwaren. Het was, zo hoorde ik, net zo een vreemde middag als toen onze opa overleed. Pijnlijk maar gezelig vanuit ons hart.
En zo begon ik de volgende week vol goede en nieuwe moed. Zo kwamen wij bij de sponsorloop 5 dagen na de begravenis van deze meneer en ereburger van zijn woonplaats. De lach van die kinderen en oprechte dankbaarheid maakt dan heel veel goed. Ik trainde weliswaar niet meer vanwege een blessure. Zo in topvorm, knallend het jaar uit en dan die blessure…zo tegenstrijdig. Een week na de sponsorloop. Door de regen, door de pijn fiets ik naar de sportschool van het gehandicaptenjudo…nadat ik baalde om het laten schieten van de parktraining vanwege mijn knie. Op locatie ontmoette ik een judoka van ‘s werelds grootste en beste judoschool. Dat is zo een unieke kans die liet ik me niet ontgaan. Rechtstreeks vanuit Tokio om een les met gehandicapten van ons te volgen. Daarna, want dit is alweer vaderdag, stonden wij met mijn ouders en oma bij het graf van mijn opa. En op zo een moment weet ik, ondanks al die overlijdens moeten wij juist doorgaan. En zo ben ik alweer wekenlang aan het piekeren en voert gemis na 3 en half jaar weer een sterke boventoon.
De tentamens komen eraan. En bovendien en verhuizing van sportschool. Nu zitten wij definitief op de locatie waar wij al d gehandicapte les gaven. Met een drievoudig wereldkampioen als mijn nieuwe collega, omdat ook ik erkend sambo instructeur ben, ondanks ik deze sport eigenlijk alleen op papier beoefe, is dat toch een grote eer. Ik ronde tot vorige week de laatste lessen op de oude locatie af. Alleen. En daarom aan mij om de boodschap over te brengen aan ouders dat veel verwarring opbracht. Mijn judomeester begon meteen op deze locatie en veranderde het logo, onze naam en imago. Wat een ommezwaai!! Maar voor mijn judomeester is dit weer een stap richting zijn droom. En inmiddels loopt het lekker. Door mijn tentamens, mijn knie en mijn werk heb ik op deze locatie nog niet kennis gemaakt met de judoploeg die er al inzit. Sterker nog….dat kan pas na mijn vakantie. Ook het gehandicapte judo heeft nu zomerstop. Maar afscheid van deze locatie viel mij waar. Mijn beste judo jaren, al waren het 2 van e 14. Ik bgon met wedsrijden, kreeg karakter, conitie, doorzettingsvermogen en boven al het nog verder uitbuiten van het lesgeven en het ontmoeten en werken met bijzondere kinderen. Bijna allemaal gaan ze mee…gelukkig..behalve die ene…die twijfelt. Twee jaar geleden was hij mijn eerste leerling en twee jaar was hij de beste, maar heeft hij iets unieks getoond. Net als veel andere, maar ondanks zijn grotere kracht enprestatie vermogen heeft deze jongen iets bijzonders. Bovendien wordt hij altijd door zijn opa gebracht, die twee lijken sprekend op elkaar in alle opzichten. Dat is voor mij heel herkenbaar en des te mooier om nu bij andere te zien. Maar mocht deze leerling bsluiten te stoppen zal ik dat onwijs jammer vinden. Zijn lach, wijsheid, prestatievrmogen, drive en enthousiasme en vooral zijn vertrouwen in mij…zo bijzonder. Zijn moeder vroeg mij speciaal de laatste les even op hm in te praten om door te gaan…dat zegt weer wat over hoe hij tegen mij opkijkt en hoe waanzinnig hij het toch nar zijn zin heeft. En dat ik dat mogelijk heb mogen maken voor hem en vele andere vind ik onwijs bijzonder dat zij het dan dankzij mij zo naar hun zin hebben.
Zo werd het zaterdag 30-06. Lekker gewerkt…door de inspanning weer zo een pijn in mijn knie. EN sinds een week ook weer rugklachten door een klein probeer partijtje tegen mijn judomeester twee weken terug… S avonds een feest voor vrijwilliges van de stichting voor gehandicapte sport. Wat een onwijze topavond. De meeste kende wij nog niet, omdat wij van judo de nieuwste zijn binnen deze vereniging. Maar des te leuker dat in enkele toespraken onze namen worden genoemd als een van de nieuwste aanwinsten dit jaar. Dat ze mijn judomeester noemen oke, maar zelfs mij…gezien mijn functie puur lesondesteunend is, vind ik toch wel erg leuk. Maar vooral e dankbaarhid van e leerlingen. De dankbaarheid van de ouders en van de oprichter van de stichting. Hoe hij deze droom van hem, het mogelijk maken van sport voor gehandicapten, najaagt is onwaarschijnlijk mooi om te zien. En hoe hij op dit feest ons heeft beankt met mooie woorden, een gezellige feest avond en lekker eten is geweldig. Zeker omdat hij het in een vn die cadeaus heft uitgebeeld. Ieder een mooie steen, voor alle vrijwilligers en lle stenen vormen uiteindelijk ht sportcentrum dat gebouwd gaat worden voor gehandicapten. Daar kreeg ik kippenvel van. En op iedere steen heeft hij voor iedere vrijwilliger een heel pesoonlijk en apart woord vn dank geschreven. En zoals hij zei…de glinsters in de stenen…dat zijn die mooie bijzondere kinderen waar ik het voor doe, dankzij al die vrijwilligers. En dan denk ik…ja….die glinsters dat zijn ook al die kinderen die ook voor mij het lesgeven zo mooi hebben gemaakt.
Die avond danste ik letterlijk mij knieblessure weg. Opeens is het over na drie weken. Om half 2 was ik thuis, om 7 uur stond ik alweer klaar om te trainen…helaas geannuleerd vanwege het weer. De zondag sloop voorbij en ik genoot na van die mooie avond. De zon zien zakken boven dat meer met daarachter die mooie stad Amsterdam. En terwijl ik naast d menigte stond, te staren ove het kalme water hoorde ik op de achtergrond het nummer van Vader Abraham…het kleine caf’é…"de gouden zon die zakt in de stad…..toch klinkt er muziek uit een deur die nog wijd open staan" Ja…allemaal waar…ook het café waar wij ons bevonden. Dit nummer leerde ik kennen dankzij mijn opa. Het downloadtijdperk begon, ik legde het mijn opa uit en vroeg hem naar een willekeurige titel. Ik kende het pesonage vader Abraham wel maar geen nummers van hm. En zo is dit ook weer zo een bijzonder lied op een bijzonder moment. Ik schaamde me dat ik dat ene tentame niet had gehaald. Deze week moet ik die herkansen en begin ik aan een unieke vakantie. Het feit dat ik op dat feest was met mijn judomeester en zijn vriendin en dat het zoals altijd gezellig was…top. Dat ik laatst op hun dochtertje moet passen…was geweldig om te doen…ook een geweldig leuk en eigenwijs kind van 1,5 jaar. Dat bedacht ik me allemaal terwijl ik over dat wate staarde…dat ene nummer hoorde op de achtergrond. De meneer naast mij zei zacht "zonde dat het bewolkt is" "ja, zei ik, dan hadden we een mooie sterrenlucht gehad"….en ik bedacht me…daar achter die wolken zijn zij die ons zijn ontvallen…zij waarvan ik overtuigd ben dat zij over ons waken. En nog voordat dat nummer van Vader Abraham was afgelopen had ik zachtjes in mijzelf het gebed Onze Vader opgezegd.
Inmiddels heb ik twee dagen voor mijn herkansing en drie dagen voor mijn vakantie nog wat leuk maar toch saai administratief werk gekregen voor mijn judoclub…in combinatie met de bijna afgeronde verhuizing geeft dat een betje chaos. Verlangend naar die vakantie….na dat stille gebed weet ik dat alles goed komt en dat de steun van mijn opa er nog altijd is. Want de vriendschap die ik met mij mede vakantiegangers dit jaar aan het opbouwen ben is ook zoiets bijzonders. Want dan heb ik het er als wielergek voorover om rustig de eerste twee tour weken te missen. Maar als die tour, na 8 jaar zonder mogelijk Amerikaan als eindwinnaar en mijn eerste officiële akantie dag vallen op 07 07 2007…de voor mijn opa zo bijzondere 7….dan ja dan kan het toch niet meer stuk.
Ik kan alleen maar opnieuw vertellen dat het leven mooi is. Maar het leven mooi maken moeten we toch echt met zn allen blijven doen….diep van uit ons aller hart. Diep van uit ons aller hart….want alleen daar zithet geluk…alleen daar zit het echte leven.
