Op haar tenen sluipt de avond binnen. Wij zwijgen, zijn stil. Zo af en toe gewoon zomaar een korte opmerking, die weerklinkt uit onbegrip. Zomaar een opmerking die klinkt vanuit een diepe zucht. Om vervolgens weer terug te keren in een stilte.

De september avondzon tekent een vage, licht oranje gloed op de wereld. Tussen de somberheid van de buien door. De tijd van deze dag tikt traag weg. In stilte tikt de tijd traag weg. Wij zwijgen. De stilte tikt des te harder door. Is dit de stilte van onbegrip? De stilte van het onvermogen van het menselijk brein om dit te begrijpen? Is dit…is dit de stilte van gemis? Van de leegte…een diepe leegte?

Tot 2004, toen ik voor het eerst een grootouder verloor, leek het onmogelijk. Dit was mijn wereld en deze mensen zijn er altijd. Maar opeens viel de hoofdrolspeler weg, weg uit die zo beschermde wereld. Was die haven nog wel zo veilig? In 2008 stelde ik mijzelf opnieuw die vraag, nadat opnieuw een van mijn opa's was overleden. Maar ook in die haven keerde wij terug, terug in dat veilige huis. Bij Oma. Die veilige haven welke doordrongen was met de lucht die je herinnerde aan al die dagen dat je daar midden in de gang met elkaar aan het spelen was, met die spullen. Het belangrijkste van al die spelletjes ontbrak, in beide huizen van beide oma's. De Captain, het grootste kind, de grootste (vaak stille) vennoot van al die spellen en kattenkwaad. Nee Opa en Opa waren er niet meer. Maar daar, daar in die haven was het veilig ondanks de rondsluipende stilte die de leegte met zich mee droeg.

Na het emotionele, maar onwijs mooi afscheid van Opa in 2008, is ook Oma afgelopen zondag gaan slapen. Slapen zoals ze al geruime tijd wilde. Slapen, gewoon even slapen. Daar lag ze dan, de laatste bewaakster van die veilige haven die familie heet. Familie vooropgegaan door Opa en Oma. De avond en het donker vielen in haar kamer. Naast haar een bescheiden lampje dat als enige licht in de inmiddels donkere kamer haar gezicht bescheen. In het schemer van dat licht restte slechts de stilte van ons, van de vele bloemen die haar de afgelopen week gebracht waren. Achter haar, in het schemer van dat kleine lampje, hoog op die witte muur, hing een foto. Op die hele kale witte muur hing slechts één foto boven het bed van Oma. De schimmen van 10 lachende mensen. In het midden zitten een meneer en mevrouw, een oude meneer en mevrouw, trots om zich heen te kijken naar die tien lachende gezichten.

Die tijd is niet meer. Onder die familie foto is nu ook Oma gaan slapen, daar in dat licht van het kleine lampje dat als enige de kamer verlichtte. In dat bescheiden licht waren de rollen, in tegenstelling tot die foto, nu omgedraaid. Het waren die tien gezichten van diezelfde foto die nu trots naar haar keken, zij die zolang – samen met Opa – altijd het middelpunt en ijkpunt van die tien lachende gezichten vormde.

Twee jaar en vijf dagen nadat wij Opa los hebben gelaten brachten wij vanochtend Oma naar diezelfde plek…daar bij Opa. Na een wederom een emotionele, maar mooi afscheid is het in ons eigen thuis is stilte gedompeld. Het onbegrip, het gevoel dat dit menselijk brein hier niet bij kan, lijkt nu zoveel sterker dan is 2004. Het besef dat die veilige haven niet meer is, blijft bij een feitelijke constatering waarbij het gevoel opeens totaal blokkeert uit onbegrip. Onthoofd, geen stuurlui meer aan boord, geen voorganger meer die dit clubje leidt. Dat clubje van die tien lachende gezichten welke zich inmiddels hebben uitgebreid tot veertien lachende gezichten, zullen niet langer als planeten om dat bijzondere middelpunt draaien. Niet langer meer zoals op die ene foto op die egaal witte muur waarin zij beide letterlijk het middelpunt van ons aller bestaan vormden. Maar voortaan zullen die veertien lachende gezichten door draaien met in hun midden die onaantastbare leegte. Het grote onbegrip dat datgene er niet meer is. Datgene dat diep van binnen zo normaal is, datgene waarvan het gevoelsmatig onrealistisch is dat het ooit zou kunnen verdwijnen. Zoals de mens ooit dacht dat de aarde stil stond en het tegen alle ideologen indruiste om te denken dat het 'ding aarde' ooit zou kunnen bewegen.

Zo is de wereld vandaag bewogen, veranderd en eventjes tot stilstand gekomen…

Die inmiddels donkere wereld, met slechts dat kleine lampje, dat ontastbare, dat wat volgens elk gevoelsmatig principe helemaal niet kan is gebeurd. De wereld bewoog, veranderde en stond heel even stil…

Het voelt even als een enorme grote schoonmaak. Even kijken…30 augustus van het jaar 2007 ná Christus. Drie hele jaren zonder te schrijven. Opeens was er eergister, n.a.v. zomaar een krantenartikel over Bloggen, weer die nieuwsgierigheid. Hoe zou het zijn in de wereld van web-loggers? Hoe zou het zijn met mijn drive om te schrijven? Want laat ik nu de laatste periode weer enorm zitten te dromen…

Waarom startte ik ook alweer deze web-log? Juist, als uitlaat klep. Maar ook om visies te delen, te betogen voor en tegen dat wat ik van groot belang vindt. Te schrijven en dromen over het leven, onze samenleving en al dat maar op mijn pad kwam. En waarom wilde ik nu opeens toch weer schrijven? Juist om exact dezelfde redenen. De grondslag van mijn drive om te schrijven; het verlies van een grootouder.

Afgelopen zondag overleed mijn Oma. Exact twee jaar en vijf dagen nadat mijn Opa, haar man, overleed. En na het overlijden van mijn andere Opa in 2004 ontstond die onwijze drang om op deze manier van mijzelf te laten horen…

30 Augustus 2007 "now I know it will last", mijn laatste blog waarin ik schreef over de 88ste verjaardag van mijn Opa doet mijn nu sidderen. Eén jaar en zeven dagen later zat ik niet alleen ambitieus in een HBO-opleiding, maar overleed mijn Opa…"op naar de 90"…Op naar de 90 was een optimistische kreet in een tijd waarin mijn Opa zichtbaar ouder werd. Die 90 heeft Hij nooit mogen halen…Tot schrijven kwam het nooit in die periode van ongeloof, verdriet en radeloosheid. Muziek was datgene wat mij liet relativeren. Was ik in 2007, 3 1/2 maand na mijn laatste blog nog vereerd om bij het Ahoy' concert van René Froger te zijn (René Froger, Doe maar Gewoon live in concert / 25 jaar), was het vlak na Opa's overlijden de theatertour "Passie" eveneens van Froger welke ervoor zorgde dat het verdriet een plekje kreeg. Exact een maand na Opa's uitvaart zat ik daar in het Beatrix theater waar die geweldige zanger live de nummers, de emotioneel beladen nummers "Op Zondagmorgen, jij moet verder, Ballad Medley '07, Why Goodbye en Denk aan mij" ten gehore bracht. Met als hoogte punt het voor mij onvergetelijke "In a quiet moment".

Nu, twee jaar en 5 dagen na zijn overlijden gaf ook Oma een lange strijd op. Een strijd waarin zij op het eind zelf niet meer kon en misschien begon te strijden tegen het leven, nee…tegen de dood, voor het leven. En morgen zullen wij als familie opnieuw afscheid nemen van een geliefde grootouder. Een opluchting voor Oma, want zij wilde afgelopen weken zo graag slapen, gewoon even slapen. Nu mag zij eindelijk slapen en zullen wij haar morgen ten ruste leggen.

Daarmee begint een nieuw leven. – ook zo een reden om weer te schrijven -. Een leven waarin wij een hoofdstuk van Opa en Oma moeten afsluiten. Zoals Prins Willem-Alexander ooit zei in een 5 mei toespraak: "Nu sta je opeens zelf op het toneel der geschiedenis". Tegelijkertijd voel ik mij diep, diep gezegend met een geweldige Oma die nog altijd midden in het leven staat. Gezegend met allen die wij hebben. Vrienden, familie en…en een heel klein bijzonder meisje. Want Oma heeft ervoor gevochten en heeft exact 100 dagen van haar eerste achterkleinkind mogen genieten. Ook dat is een bijzondere wending in het leven, een achter nichtje, geweldig!

Ja, het is overduidelijk. Een paar jaar ouder sinds die laatste blog. Maar ook wijzer? "Could it be I am no wiser only older" РRen̩ Froger, Freefal (Here I am). Nog steeds fanatiek aan het sporten en sport aan het volgen, nog steeds fanatiek en hard werken in de supermarkt, nog steeds hetzelfde en het zijn slechts de jaren en gebeurtenissen onderweg die doen vermoeden dat er een hoop tijd voorbij is gegaan sinds die laatste blog.

Tot slot, ook nog altijd zal ik mij bezig blijven houden met de vraag of er meer is. Of die God er is, en tot die tijd bewandel ik de weg van mijn geloof. Het geloof in het pad des levens dat mijn in 2004 overleden Opa tesamen met al mijn (groot)ouders zo heel onopgemerkt heeft laten zien. En ook in de jaren zonder schrijven ben ik dichter bij het antwoord gekomen dat alles een reden heeft, dat er meer is. Want hoewel mijn zondag overleden Oma daar niks mee had en bij het overlijden van mijn Opa al aangaf; als je dood bent, ben je weg en is er niets meer, ben ik er des te sterker van overtuigd dat er wel iemand daarboven wacht. In iedergeval mijn Opa. Want na 60 jaar huwelijk kan het niet zo zijn dat je twee jaar en vijf dagen geheel gescheiden bent. Nee, mijn Opa heeft afgelopen zondag zijn hand uitgestoken en mijn Oma ingestopt, opdat ze eindelijk kon slapen. "I leave my faith in me behind, trusting you is all that I hold on to" (eveneens uit het eerder geciteerde, geweldige nummer "Freefall – Here I am -).

Deze foto geeft de hele essentie van de "Livestrong" campagne aan. Onderdeel van de "Lance Armstrong Foundation" en in mijn ogen de meest veelzijdige campagne tégen de ziekte kanker. Maar ook vooral voor de ziekte, om meer bewustwording te creeeren, kennis te delen met als hoofddoel het aantal sterfgevallen als gevolg van de ziekte te doen laten afnemen.

Eigenlijk is er weer niet zo veel bijzonders gebeurd. En toch, toch al die gewone en soms onverwachte wendingen zijn geweldig. ze geven hoop, licht en bovenal geluk. Sterker dan ooit heb ik vandaag gedacht maar eens te stoppen met deze web-log. Steeds minder is het gevol om te loggen. De gedachten des te sterker. Boos kan ik zijn om bepaalde dingen, mijn stem willen laten horen op mijn manier en hier eigenlijk ook op mijn plekkie. Het van de daken af kunnen schreeuwen overdie mooie, bijzondere momenten. Ja, het is er nog steeds. Maar de drang om even een logje te schrijven is niet meer. Hoewel het geweldig oplucht, het goed is om mensen aan het denken te zetten of wie weet mensen te helpen om in te zien dat ondanks alles het leven misschien wel heel mooi is.

Zo ook de zomer periode. Mijn vakantie was geeldig leuk. Geen gekke, uitbundige of extra drukke vakantie. Maar het was bovenal gezellig met elkaar. Ja, ik heb genoten. Ik ben deze twee meiden dan ook dankbaar voor de gezelligheid die we gehad hebben. Ik had misschien wel iets andere verwachtingen, maar dit was meer dan geweldig en gaat voor altijd de boeken is als zo een vakantie waar je altijd nog even aan terug denkt. En na die vakantie? Hebben we weer gewerkt, veel gewerkt. Natuurlijk volgde ik de Tour de France weer op de voet. Maar weet nietzo goed wat ik daarvan moet denken. Respect voor Boogerd die prachtig sportwerk liet zien. Het wielrennen volg ik nog steeds op de voet. Het zelf sporten stond op een laag pitje. Heel veel werken in de supermarkt. En voor mijn gevoel was ik in conditie. Week na week werkte ik lekker en kon ik goed werken op mijn manier. Een uitdaging was er ook al snel, en ik ging er voor, om dat goed te doen. En verrekt, ook al werk ik er volgende week precies vijf jaar, nog steeds werk ik hard. Want door hard werken kun je respect en vertrouwen winnen, door hard werken, maar vooral ook leuk, gezellig en goed werk te leveren merk ik nog steeds dat ik meer en meer vertrouwen krijg. En nog steeds vind ik dat geweldig. Zo ben ik binnen twee weken al voor twee momenten in de week gevraagd om meer sturing te geve. Mijzelf dus meer bemoeien met de praktische gang van zaken op de werkvloer. Daar heb ik al eel invloed kunnen uit oefenen, steeds meer, maar nu officieel gevraagd. En dus wil ik er voor gaan, om er een topwinkel neer te zetten. Ja, na 2 weken van 30 en 3 weken van 40 uur sinds mijn vakantie hard werken is het toch wel geweldig dat zelfs de manager mij persoonlijk vraagt om een beetje sturing te geven op de zaterdagochten én avond in wisseldienst met een collega. De ene week zij de ochtend/avond en de andere week ik. Ik deed vaak al niet anders op zaterdagochtend, maar dit zie ik dan maar weer als een compliment. Als bewijs dat hard werken inderdaad beloond wordt. En zo, met een leuke verhuizing tusendoor kwam ik de weken door tot voige week sinds mijn laatste log.

Sinds zondag in de leeftijd van twintig. En wat heb ik genoten van mijn verjaardag, maar o zo gebroken op die ene dag. Ver van te voren, weer dat gevoel. Dat ik heb sinds mijn opa’s overlijden. Zoner hem mijn verjaardag voor de vierde eer vieren durfde ik weer niet. En liet collga’s/ vrienden weten gteen waarde tehechten aan en feestje. Toch, ik had er opeens onwijs zin in. Dat gevoel is vier jaar weggeweest. Iets meer dan drie en half jaar na mijn opa’s overlijden gng ik er vol voor. Had een goede da op mijn werk, voelde mij goed en maakte het huis klaar voor de komst van mijn vrienden. Die zaterdagavondwas geslaagd, leuke cadeau’s en bovenal gewoon lekker gezellig. Ja, op een na zaten al mijn vrienden er. Met de twee collega’s onder hen gingen wij nog even de stad in s’nachts. Mijn broer, dienatuurlijk ook verjaarde, pakte samen met zijn vriendin, onze nicht en nog een gezamelijke vriend de bus terwijl ik en mij tweecollega’s op de fiets sprongen. Twee andere vrienden haakte helaas, maar begrijpelijk af en gingen vast naar huis. De laatste vriendin voegde zich snachts bij ons en de andere twee collega’s. De twee meiden van de vakantie en nog een colega. Zo zochten wij de rest. Een van de twee meiden werd geveld door opzetende keelklieren, en ik, ik voelde me rot. Zij gaat met mij mee op mijn feestje en moet zich zovoelen en is nog te eigenwijs om lekker naar huis te gaan. Vervolgens werd onze nicht misselijk, glaasje te veel. Dat was erg vevelend, als ze maar veiig thuis zouden komen. om vier uur had ik het gehad, mijn verkouden collega zag e inmiddeels ook al uit als een lijk (sorry), de zorgen om mij nichtje en de houding van mijn boer wie haar met de bus mee nam zatenmij flink dwars. Op deze dag…zonag ochtend heel vroeg, nu ik echt jarig was en mijn opa weer o enorm mist, moest ik aanzien hoe slecht het ging met een van zijn kleinkinderen. Had ik haar en mijn collega al naar huis moeten slepen? Heb ik juist gehandeld? Had ik niet koppig moeten zijn en ze dan toch naar huis slepen hoewel ze zelf vol hielden van niet nodig? Mijn collega’s e ik, allemaal weer wat wakker en ook de gene die zich niet helemaal top voelde leefde weer op…god zij dank! We liepen richting fiets. Kwamen de rest nog tegen bij de bushalte, nog gauw een laatste blik op mijn nichtje. Het deed pijn, de beelden van mijn nichtje allee, buiten, zittend tegen een muurtje, misselijk, dronken jongens in de buurt…Ik voelde alsof ik gefaald had en vertelde dat mijn collega. Terwijl de andere twee de andere kant op waren gefietst de andere stad verder in terwijl wij richting Amsterdam vetrokken met z’n tweeën. Mijn opa zou ditniet leuk vinden, en al helemaal niet mijn oom, tante en oma. Maar ik mocht niks zeggen en zei ook niks tegen mijn oom en tante die middag. In de disco stond ik meer dan ooit tussen twee muren. De zorgen om mijn nichtje die buitn zat, inmiddels onder enig toezicht van een vriend, en mijn virenden die ik niet zomaar kon laten staan, ze kwamen immers voor mij mee… Eenmaal thuis…in de stilte. Zachtjes sloop ik de kamer in en als eerste op ht dressoir zie ik de foto van onze opa…

het is vijf uur zondag ochtend 19 augustus 2007, na een gezellige avond en nacht en vooral zorgelijke nacht…ik zette mijn handen op het dressoir en brak….Tranen rolde eerst voorzichtig naar beneden maar steeds sneller. Hoe kon ik nou genoegen nemen met de neef van mijn "schoonzus" die ik niet ken wie mijn nictje in de gaten hield? Hoe kon ik uberhaupt genoegen nemen dat ik steed sterker merkte hoe ze die nacht afdwaalde en vervolgens alleen buiten op de grond zat in de frisse zomer nacht? Hoe kon ik genoegen nemen mt ht antwoord "nee, het gaat wel" vn mijn collega die toch flinke keelpijn opliep door de rookluchten. Dat ze op mij verzoek ook niet even naar buiten wilde. Wat was ik blij dat zij toch weer opleefde. Die avond kwam het erover, mij oom en tante al weg, maar toch vertelde ik mijn oma het verhaal van die nach over haar drie kleinkinderen en eenpaar vrienden. Het deed pijn om niet mijn woord te houden tegenover mijn nicht, echt waar, maar het luchte op om in ieder geval mijn vader en oma op de hoogte te stellen van de situatie, want mijn nicht heeft vorig jaar al een vreselijke fout begaan. 26 uur nadat mijn wekker ging voor en goede en vooral toffe zaterdag was ik totaal gebroken. De zondag met de familie was onwijs gezellig, maar de korte naht e drukke 26 uur daarvoor braken mij op, stilletjes zag ik de menigte heen en weer schuiven vanuit de hoek waar ik veilig en vooral rustig zat en toch mee genoot. En toch was het geweldig gezellig op de zorgeloze momenten en voel ik me gezegend met al mijn vrienden en familie bijeen.

Mijn opa, 88, die amper nog de trap op kwam was de laatste zorg van twee lange dagen. Eindelijk merke hij zelf op dat hij oud wordt. Maar weer was hij van de week gevallen. Zijn stok krom en dat was geen veilig idee meer naar grondige inspectie van opa’s wandelstok. Maar het gaat me ook aan het hart dat opa vertelde over zijn vakantie. Altijd deed hij wel een stukje op toneel als zij met deze groep op vakantie gingen, vroeger speelde hij al accordeon bij de handbalvereniging van mijn tante of moeders turnverniging. Maar zijn stem, zo zij hei, was niet meer om te zingen of een verhaal, gedicht, voor te dragen. Hij leek er rustig onder, maar zo iets, waar hij steeds zo voor werkt en naar toe leefde, waar hij zijn plezier zo massaal uithaalde, dat kan niet meer. Want het lichaan werkt niet meer mee. Langzaam ging ik hem voor op de trap naar beneden, nee, het was niet zijn beste dag. Maar beste vrienden, wat ben ik gelukkig als ik vandaag mijn opa weer zie op de verjaardag van mijn andere oma, te zien dat mijn opa weer een goede dag heeft, iets makkelijkere de gesprekken volgt, iets makkelijker beweegt en ookweer scheper bij de les was. Ja, dan telt iedere mooie seconde, want na mijn verjaardag weet ik dat mijn opa niet heel vaak meer hier de trap op zal kunnen komen. Dat hij er was is al iets om trots op te zijn. En de verhalen die hij koesterde, die we nog even deelde, van ons optreden samen.

En dan ben ik weer terug op de sportschool, die ene leerling is terug. Dat was geweldig, want hij twijfelde. Maar zo een pracht kind om mee te ogen werken. En al die 20 nieuwe leerlingen, helemaal geweldig. Top ook dat ze een vooree terug komen, de leerlingen van de vorige locatie. De lach, de gezelligheid, het samen sporten. Ja, dan ben ik een gezegend mens.

Vandaag de verjaardag van mijn oma. Mijn andere opa en oma, zoals gezegd, waren in een goede dag en dat deed mij goed. Hoe geweldig mijn oma het vod dat ik even langs kwam. En dan ook de zus van mijn overleden opa wie ik sinds zij uitvaar nit meer heb gezien. Geen makkelijke mevrouw, maar zoals mijn opa ons leerde, het is wel familie en familie is dierbaar. 91 en nog zo scherp, zoveel scherper dan mijn opa vn 88 die een stoel ernaast zat. En die twee vrienden van mijn opa en oma n hun verhlen over oud Amsterdam Noord, het inmiddels oude Noord waar mijn opa ook zo hard voor heeft gewerkt. Geweldig die verhalen. En dan die mevrouw die ik niet ken. Een viendin van mijn oma die mijn oma altijd heeft geholpen met de computer. Als mijn oma dan zegt "ze is weer even geweest en heeft me even geholpen" en nu wisten wij dus wie. Maar er ging een huivering door mij heen toen ook zij uit ht niets even later opmerkte hoe zeer ik dan op mijn opa lijk…en ik ken deze mevrouw eigenlijk niet eens. En met volle overtuiging de bevestiging van mij oma eroverheen "ja in zijn hele doen en laten"….ja, nog steeds doet dat iets met mij wat ik nooit zou kunnen omschrijvn. Slechts door de lessen van mijn opa waar te maken. En dus heb ik ‘s avonds gewerkt zoals er gewerkt zou moeten worden. En heb ik genoten van deze middag, even bij oma langs, gezellig met die bekende gezichten die ik lang niet meer za, mijn vanaag weer voor zijn doen fitte andere opa, mijn tantes….de gezelligheid op het werk…

Door het overlijden van mijn ene opa heb ik extra genoten van het feit dat mijn andere opa, hoe zwak hij ook leek, op mijn verjaardag was. Dat hij er vanmiddag was en dat mijn oma’s er zijn, mijn tantes. Want, hoevaak zou deze opa nog hier de trap oplopen? Door zijn overlijden ben ik gaan zoeken. Zoeken naar het leven. Ik ben gaan loggen. Heb geprotesteerd en zal blijven protesteren. Ik heb hier veel gefilosofeerd en zal nog heel veel filosoferen. Ik heb verdriet en geluk hier meegemaakt op andere web-logs en op de mijne kwijt gekund. Ik zal altjd wel blijven huilen om het gemis, maar altijd ook blijven lachen. Blijven leren, blijven werken, blijvenzoeken naar die mooie momenten hoe klein en onvindbaar ze soms ook zijn. Mischien zal ik ooit weer verder gaan met dichten. Ik zal me zorgen blijven maken om web-loggers waar ik veel steun van heb gekregen, ik zal soms nog stiekem lezen. Ik zal me zorgen blijven maken om de koers van de jeugd, van het land en van de wereld. Ik zal trots blijven zijn op nationale prestaties en meeleven met de mooie wereld die sport heet. Ik zal hard blijven werken zoals mijn opa dat heeft gedaan, voor het toen zo mooie Amsterdam Noord. Daarom mogen wij niet opgeven en vraag ik jullie als allerlaatste om met mij te blijven dromen en hopen op die mooiere en betere wereld. Ik zal mijn logs wel op mijn pc opslaan, maar binnenkort weghalen  van het net. Met grote dankbaarheid voor een ieders warme steun op deze web-log. Weliswaar onder een schuilnaam, om dit plekje als annonieme uitlaatklep te houden. Om het verdriet van een goot verlies te verwerken. Maar altijd waren mijn woorden eerlijk, oprechten echt. Zoals ik ze als ik ook echt heb beleefd. Zonder ook maar enigszins een masker op te zetten. Altijd het pure uit mijn wereld. En dan hoop ik, en ze zijn er al in grote getalen onder de wb-loggers en medemensen, maar hoop ik dat er meer op zullen staan en meedoen. Meedoen voor die betere wereld. Al is het in je eigen denk wereld of je eigen straat, wijk of vereniging. Maar boven al, zorg dat niets niet voor niets gebeurd,  dat het leven iets moois mag zijn en dat het jullie allen goed gaat…

451 dagen na het starten van deze web-log doet het zeer, maar met grote dankbaarheid sluit ik hier deze periode af. Ooit begonnen als onbewuste verwerking van verdriet. Ooit dichte ik "herinner mij in vreugd" en vanmiddag zei ik tegen mijzelf: "ja, nu herinneren wij opa in vreugd". Er is meer, en mijn opa leerde mij van een God. Ik weet het nog steeds niet zeker. Maar mijn geloof licht nu daar op het pad dat mijn opa mij heeft gewezen en soms nog steeds een kleine aanwijzing geeft. Vandaag verlaat ik de snelweg van web-log om hier af te slaan. Iedere dag, denk dan nog even, heb je het goed gedaan vandaag? Wat heb ik geleerd van deze dag? Dat werkt. Ik weet nu, precies als uit een mooi lied: "because life still remains….now I know it will last" -We all need a miracle, Rene Froger-

Now I know it will last….because life still remains…

Daar zit ik weer. Wat ee dag, wat een vreemde situatie. Een half schooljaar gehad en tussendoor even zomervakantie waar je de kerstvakantie als uitgangspunt hebt halverwege zo een schooljaar. En dan die toets, die ene herkansing. Nog nooit had ik zo de pest in een toets. Ik kan dit, ik ben hier o vaak en zo hrd over gestruikeld. Het kostte zelfs mij mijn MBO diploma, welke ik in twee keer haalde. Door op een dag twee van dergelijke vakken wel te halen in september 2006. Wat een seizoen, ongelooflijk en da vooral geweldig.

Ik moest het kunnen, die toets, mijn MBO examen waar ik de herkansing later pakte, was een stuk moeilijker dan deze basis. Gezien deze opleiding hebben we niet meer nodig, maar toch struikelde ik over dezelfde fouten bij d reguliere toets. Vandaag, op deze bijzondere..gister eigenlijk…5de juli 2007 behaalde ik de voldoende. Ik dacht dat de opluchting in september ongekend was, maar juist door hier weer eens voor te zakken, er zo onwijs over piekeren, er zo de pest in hebben, een dag voor een hopelijk wel heel bijzondere vakantie…ja…op deze dag haalde ik de mooiste 6 van mijn hele studie loopbaan. Om voor altijd letterlijk af te rekenen op en met dergelijke vakken.

Eenmaal in het lokaal, even bij praten maar een minuut voor de start opzoek naar rust. Rustig keek ik het lokaal rond hoe ieder nog even paniekerig wat door nam. Ik durfde niks meer te lezen, maar kwam tot rust e begon vol goede moed…toch nog vol goede moed. Nog steeds rondstarend in de klas…waarom weet ik niet…maar in mijzelf vormde zich een vorm van gebed…onbewust opzoek naar dat ene beetj hoop, dat beetje extra. En nu dit nog halen ook. Deze 6 is voor mijn opa. In 2003 schreef hij, bij het hlen van het VMBO diploma "Jouw berekeningen zijn prima uitgekomen!" Bij het zien van dit cijfer zocht ik die kaart en tekst op…en ik bedankte Hem. Die berekeningen waren vooral de beekeningen die ik met mijn opa maken om tekijken hoe ik ergemiddeld voor stond qua cijfers. Maar ik weet zeker dat die tekst, mijn opa kennende, een diepere betekenis heeft. Allee al het feit dat ditmaal mijn oma niet schreef maar mijn opa. Dingen die prima uit komen, ook een woor van vertrouwen…in mij…een vertrouwen van mijn opa dat het hoe dan ook, maar toch goed zal komen…dat het dan ook goed zal zijn. "Jouw berekeningen zijn prima uitgekomen!"….

Over mjn vakantie had ik twijfels,…een combinatievan een drietal di in deze vorm het goed en gezellig met elkaar heeft, maar nog nooit zo lang, 2 weken, zo dicht op elkaar. Gaat dat wel goed, dacht ik? Ik ben vrij neutraal, dus dat komt wel god dacht ik. Maar na vanavond weet ik zeker dat ook dat wel los zal lopen….want hoe dan ook…alles zal prima uitkomen. Ik heb onwijs zin in die vakantie, maar zal eerst even langs ht graf van mijn opa gaan. Gewoon voor het gevoel, deze overwinning, misschien desteun voor deze vakantie…het vertrouwen…ja…En of het God is of misschien el gewoon mijn opa…maar van daar boven kan een kracht komen die ons helpt. Ik geloof in mijn visie, in mijn opa….want uiteindelijk zulle alle berekeningen prima uitkomen. Vanuit ons aller hart, want alleen daar zit het echte leven.

Geniet allemaal van de vakantie!!

Lang geleden schreef ik een log na lange stilte…ik beloofde herstel….maar helaas. Het werd drukker en drukker in mijn soms vreemde leven, het leven dat soms gruwelijk hard voorbij gaat, met zoveel fantastisch dingen. Ik zal dan ook proberen een beeld te schetsen, even weer ouderwets weg filosoferen over al dat gebeud is. Door leuke en minder leuke dingen die dwars door elkaar liepen op alle gebieden van familie tot sport en scool, ben ik de lijn van de tijd kwijt. Dus probeer ik, luisterend naar het indrukwekkende gedonder in de lucht, een beeld te schetsen van dat vreemde leven.

Twee weken geleden zat ik mijmerend naar mijn beeldscherm te staren. Even een rust punt. Een blanco pagina op mij web-log beheerpgina. Ik typte een halve zin en zonder aarzeling klikte ik het scherm weer weg. Waarom wilde het niet vroeg ik mij af? Op vaderdag, dat weekend, stonden wij bij het graf van mijn opa en noemde mijn oma nog eens mijn gedichten. Ik wil zo graag weer zo iets neer zetten, maar de inspiratie ontbreekt. Zelfs om te scrijven. Is het mischien zo dat mijn web-log mijn medicijn tegen het verdriet was? Het verdriet van de dood van mijn opa, en dat ik dat inmiddels onbewust toch een plaats heb gegeven? Ja, het heeft hierdoor een mooie plaats, maar er zijn toch genoeg dingen om over te schrijven? Is ht mischien omdat ik ook actief ben op hyves? Ik weet het niet. Ik was lang niet meer bij het graf gweest, veel t lang niet meer. En dat zette mij de laatste weken weer aan tot piekeren en neiging tot schrijven. Ja, dat was en mooi moment…op – als toeval al niet bestond – een dag die genummerd staat op de kalender als de 17de.

Ik ga nog verder terug. Mijn tweede periode op het hbo loopt, geen denderende vakken en een project dat niet er wilde vlotten. Een lage ambitie. Maar, ik was in topvorm. In bloedvorm, nog nooit was ik in zo een goede conditie en waren mijn oefenpartijen zo goedverzorgd. Voor het eerst wist ik zelfs mijn judomeester, met wie ik drie keer per week tot die dag aan toe een partij speelde, zo te verassen dat die techniek en worp op een officeel toernooi volle winst zou betekenen, een vol punt een in keer. Dat ik steeds meer kansen kon maken en soms een klein punt scoorde de afgelopen jaar, was normaal. Maar in een keer de hoogst mogelijke score…dat gaf mij een kick. We trainden voort, ik voelde me geweldig. Genoot van alles en was gedreven door sport. Alle trainingen gingen mij met de week beter af. Op de fiets merkte ik het snel stijgende tempo van mijn conditie. Ja, daardoor was ik energiek, scherp en goed in mijn vel.

Op mijn werk pikte ik nog even een avondje mee, waar ik nu vanwege school gedwongen ben om alleen op zaterdag te werken. Die zaterdag waar ik altijd nog fluitend aan begin. De verjaardag van een collega was erg gezellig. De dag daarna werd nog leuker. Mijn judomester op vakantie. Een week lang neem ik alle lessen over. Vlak na de mei vakantie ergens halverwege mei. na alles te hebben doorgesproken was ik er klaar voor. Want er moest in die week veel geregeld worden i.v.m. examen, sportdag/sponsorloop en een toernooi. Vauit een vergeten potje ijzere discipline bereidde ik dat voor door het opstellen van brieven en probeerde dat tijdens de lessen over te brengen. Op de sportschool waar ik train (mg) liep alles gewoon redelijk. Maar nu kreeg ik tijdens de les wisseling alle vragen van ouders waar normaal mijn judomeester dat doet. Gelukkig was mijn collega en judomeester in spé aanwezig om de lessen te beginnen, zodat ik met de ouders kon praten. Die week was een flinke leerschool op dat gebied. Maar die eerste zondag was het belangrijkst, op de portschool en mijn eigen judo clubje kon ik het best aan, ik deed haast niet anders. Wij trainen op zondagochtend in het park, die les moest ook overgenomen worden, maar heb ik nog nooit gegeven. Omdat er ook enkele vaders en een moeder meedoen in het park is dat heel anders, ook omdat het niveau en de leeftijden zo verschillend zijn. Oe, met de steun van de leerlngen en ouders lukte dat. Maar toen gaven wij sinds vijf weken les aan gehandicapte kinderen. Judles, aansluitend aan de parktraining. Vijf weken lang stond ik absoluut op deachtergrond en liet ij judomeester, wie natuurlijk de verantwoordelijkheid hir heeft, het woord doen. Dit was geweldig deze groep, maar ook zo anders om aan les te geven. Nu moest ik dit uurtje dus alleen doen. Direct aan het begin van de week die ik helemaal alleen zou doen, en dan al zo op zien tegen dat ene uurtje. Toch, het ging gweldig. En dat gaf wederom een kick. En ik moet zeggen, het is echt bijzonder om aan deze kinderen les te mogen geven. En zo zette ik een goede week neer, kreeg het juist in die week aan de stok met de judobond, maar dat was door hun eigen fout. Toch heeft dat ervoor gezorgd dat ik in die week ons, op advies van mijn judomeester wie ik elkedag wel sprak op zijn vakantie adres, hele team heb teruggetrokken uit een groot nationaal toernooi. Waar ik in die week zo hard voorheb gewerkt met de inschrijvingen, zeker gezien ouders direct moesten inschrijven en betalen. We kregen namelijk vel te laat de uinodiging. Dus dat moest na die week ook nog eens goed teruggekoppeld worden aan de ouders, die anulering. Maar ik was in topvorm, ik ken nu mijn tegenstanders en had nog nooit zo een zin om een toernooi te spelen. Ik baalde, maar was vast beraden om mijn vorm te behouden. Met de zomervakantie in de verte nam ik mij voor vaker t gaan hardlopen en te gaan fietsen. Ja, ondnks die tegenslag ging ik keihard door. Ondertussen waren er op school strubbelingen over de gang van zaken.

Zo ging het voort. Ik stapte eenmaal extra op de fiets, was onwijs blij dat ik weer tweede man was en zelf kon trainen ipv alleen maar les geven en op school en het werk ging het vrolijk verder zoals het ging. Zo belandde ik op 10 juni. Een bijzondere dag. Sponsorloop hier in Amsterdam Noord voor de stichting die het mogelijk maakt dat gehandicapte kinderen kunnen sporten, waar wij sinds enige tijd judoles geven. Na een regenachtige vrijdag en zaterdag werd het die dag opeens 24 graden en stralend weer. Een bewolkte ochtend tijdens het opbouwen van het plein. En na twee en half uur begon de eerste run. Drie kwartier liep ik mee, achter een meisje in een rolstoel en ter begeleidng van een van onze judoleerlingen van de gehandicapte judo en een leerling uit de reguliere judolessen. Ja, mijn conditie was uitsekend, maar na drie kwartier voelde ik het toch wel tikken. Het werd warmer en direct na deze eerste run startte mijn run. Inmiddels was ons reguliere judoteam gearriveerd, althans zij die zouden meelopen. E zo liep ik een uur door. Het werd warmer en warmer, de tijd leek langzamer te gaan en et uur steeds uitzichtlozer. Omdat dit een jeugdrun was waar wij als judoteam aan meededen was ik een van de oudste. Zo liep ik iedereen herhaaldelijk voorbij en kreeg plots dat beetjee extra…mijn ouders kwamen kijken, maar dat was het niet, nee. Mijn opa en oma waren er ook. Zij kwamen voor de hierop volgende judo demonstratie. Mijn opa als sportliefhebber wilde het altijd al eens zien en zo op de trouwdag vn mijn ouders waren zij in de buurt. Hoewel mijn opa al gauw de schaduw in vlugte aan de andere kant van de weg op een bankje was ik heel blij met hun komst. 88 jaar, slecht te been, geen drukte meer kunnen hebben en dan toch een kwartier staan in die hitte…voor mij…ja, ik weet nu dat dit die bijzondere momenten zijn. Met dank aan sproeiers en water gietende mensen hield ik het nog maar net vol. Het uur was om. Omkleden en van een shirt en korte broek in een dik judopak en na 105 minuten rennen direct beginnen aan de judodemonstratie met beide van onze leerlingen. Blij dat ik in iedergeval op mijn knieen kon zitten. Een korte, maar leuke en bijzondere demonstratie met die gehandicapten erbij. Bijzonder dat mijn opa en oma dit dan toch een keer hebben moge zien van mij. Gesloopt na een korte demonsraie partij kwam het einde. We kleedde ons weer om en namen eve een hkf uur rust. Mijn benen begonnen na de inmiddels lange dag (0900-1530) te zeuren. Maar als vrijwilligers bij deze organisatie gingen we verder. Ik begeleidde – nu zonder te rennen – in een volgende run  nog eens ekele leerlingen. Een in het bijzonder, een 8 jarig jongetje dat alle vier de runs helemaal uitliep en maar bleef gaan…onwijs. Ook enkele laatkomers deden nog mee met de afsluitende business run. Wat een geweldige dag, half gesloopt ruime we om 1800 alles weer op. Thuis trof ik om 2000 een huis vol visiete. Meteen even de foto’s di mijn zusje had gemaakt op mijn laptop gezet en aan mijn opa laten zien…vooral zelf ook terug kijken. eerder die ochtend nam zij al een foto van mijn opa en het hoogte punt van zo een dag is dan toch die ene opmerking van mijn opa toen ik die foto liet zien "hé!! wat een oude man zeg!!" Geweldig. Ik was helemaal in mijn element, zeker met mijn conditie…maar moest het de volgende dag tot afglopen zaterdag toch ontgelden met een flinke knieblessure waardoor ik al die drie weken niet meer heb getraind. Maar nu de blessure onverwachts weg is, is het die sponsorloop meer dan waard geweest.

Die week was niet alleen maar sporten. Nee. De eerste zondag in juni was fataal. De hele familie van een oom van mij was opgetrommeld. Het ging snel achteruit met de oma van mijn neef en nicht, moeder van mijn oom. Een mevrouw wie ik daar altijd sprak op feesten, die mij ook kende. Tien jaar geleden overleed haar man toen mijn neef, nicht oom en tante hier waren. Ik wist toen nog amper wie zij waren, omdat as klein kind er weinig besef is dat je neef ook een andere opa en oma heeft. Na dat bewuste telefoontje zag ik dat gezin stuk voor stuk hier de trap af komen. Ik keek recht in die blikken. Die reactie van mijn neef vooral zal ik nooit vergeten, ook toen onze opa overleed. En nu weer zag ik dat voor me. Ja, het duurde niet lang meer. Zaterdagavond hoorde ik dat. Zondagoctend, 8.45…ik sta klaar om te vertrekken naar het park. D rest thuis slaapt. Telefoon. Het was mijn oom, de vroeg naar mijn vader die inmiddels wakker was van dat gerinkel en beneden stond. Ik wist nog niks, maar mijn oom zal nooit op zo een moment bellen dus ht kon niet anders…zonder te vragen/praten zei ik ja die is er en gaf d telefoon aan mijn vader. Ik wachte zijn reactie niet af en vluchte. Sprong op de fiets en heb al mijn woede en verdriet om het overlijden van deze mevrouw eruit gefietst. Nog nooit fietste ik dat stuk zo snel…Die mevrouw ja….ze ging het laatste jaar veel sterker en sneller dementeren, dus het einde kwam hoe dan ook in zicht. Bij mijn oom en tante was het rijtje ls volgt. Haar man op de hoek van de bank,…die was al heel lang leeg. Dan deze mevrouw op een stoel….nu een lege plek…en daarnaast mijn opa op een stoel,..ok al een lege plek. Die gedachten op de fiets…voor mijn neef en nicht die lege plek van hun opa’s en nu ook een van hun oma’s….ik ging nog harder fietsen….Na het overlijden van haar man heeft deze mevrouw en voor mij stiekem ook gewoon oma zoveel steun gehad aan mijn opa. In mijn geweten zaten zij ook altijd naast elkaar. Hoe sneller ze ook dementeerde, als ik verscheen zei ze altijd ergens op de dag dat ik zo op mijn opa leek, zonder namen te noemen. Ondanks dat ik aanverwante familie ben, dat ze sterk dementeerde bleef zj mij zo herkennen….dat is een wonder, want ze kreeg al zelfs moeit met haar eigen klein- en achterkleinkinderen. Dar zei mij ook wat ovr de kracht van mijn…onze opa…dat deze mevrouw hem kende zoals mijn opa geroemd word door vele anderen. En weer ging ik op de pedalen staan. Plots schoot ik de dijk op….ik schrok wakker van die automatische piloot…Die dijk…dat huis waar juist deze opa en oma van mij zolang hebben gewoond. Waar mijn vader maar ook ik grotendeels gevormd ben. Een onwijs mooie plek in mijn herinnering. De tranen schoten in mijn ogen toen ik dat inmiddels veloederde huis…die vervlogen tijden…in onwijs hoog tempo passeerde. Vervolgens de klims over de bruggen vn Amsterdam Noord naar Oost….nog eenmaal afreageren en alsof er niks gebeurd was verscheen ik in record tempo op de training. Fietste vervolgens kihardterug en gaf met mijn meester nog een leuke les bij de gehandicapten.

De uitvaart…wel of niet….maar er was meer…op het laatste moment…een uur voor ik hoorde van haar naderende einde, die zaterdagavond, bestelde ik nog een van de allerlaatste kaartjes voor de toppers in concert…mijn week en cadeau voor mijn var kon niet meer stuk…dachtik. Ik besloot niet te gaan naar de uitvaart….ik ging smiddags naar school. Om 16.45 liep ik weg bij school…mijmerend over die uitvaart…feestelijk voor de avond. Om 17.05 had ik de kaartjes van Toppers in Concert in mijn handen. Het was onwijs warm. Uren lang zat ik heerlijk op verschillende plekken…eten, drinken…wachten…tot 18.30…mijn ouders waren er. Direct door vanuit Friesland, vanuit die begravenis. Waarvan ik weet hoe zwaar dat zou moeten zijn voor vooral mijn oom die de laatste jaren iedere zondagochtend een uur heen en terug reed om met zijn moeder naar de kerk te gaan. Voor mijn neef en nicht voor wie dit al de derde begravenisvan eengrootouder was. En mijn oma, die het op deze momenten onwijs zwaar heeft. Mijn ouders vertelde over de bijzondere uitvaart. Toen ik hoorde dt ze dat ene nummer speelde was ik aangeslagen…. Abba, Vader. Een nummer dat mijn opa liet spelen en dat wij kennen als zijn lijflied. Dan weet ik hoe hoog de emoties zijn bij mijn vader en zijn zussen, mijn oom, mijn oma en neef en nicht. Met letterlijk een gesplete kop en blik op sober stapte ik de ArenA binnen om toch nog een topavond te hebben.

Een dag lter ging mijn oma op vakantie, uit een kaartje bleek hoe geweldig zij het had. Dat was top, na zo een begravenis. Maar de eerste doordeweekse dag van haar vakantie kreeg zonder haar medeweten een dramatische wending. Een andere oom van mij kon niet terug nar zijn werk. Hij was het weekend thuis en werkt in Finland. Hij kreeg een aanval. Hij zit al langer met dergelijke problemen maar is daardoor onwijs in positieve zin veranderd, toch was dat erg sneu. Een dag later overleed onverwahts zijn vader. Aan de andere kant binnen mijn vaders familie zo ee overlijden. Mijn oma mog nog even van niks weten, na die zware begravenis eerst maar even genieten. Maar weer zaten twee van haar kinderen en twee kleinkinderen in dit verdriet. Weer iemand die zij goed kende. Overigens, in tegenstelling tot de oma van mijn neef kende ik deze opa van mijn twee nichen amper dus dat is voor mij minder aangrijpend. maar de gzondhid van mijn oom en de bijkomende zorgen en als man die gesteld even als mijn andere oom zo gesteld was op zijn ouders, was dit weer een complexe situatie. k klapte dicht en durfde zelfs niet eens een smsje te sturen om te condeleren.

En toch, had ik een topweek op school, de toppers, en mt mijn drive om te sporten en te winnen. Maar nu was ook mijn eerste oom in de put gekomen. Een week naar het verlies van zijn moeder. Inmiddels gaat het beter met beide ooms e al mijn nichten en neef. Bij terugkomst is mijn oma opgewacht dor mijn moeder en mijn betreffende tante. Ook mijn oom en tante uit steenwijk waren bij haar om dit verdriet te dragen en dat was een waanzinnig mooi idee, ondanks dat wij als kleinkinderen daar niet bijwaren. Het was, zo hoorde ik, net zo een vreemde middag als toen onze opa overleed. Pijnlijk maar gezelig vanuit ons hart.

En zo begon ik de volgende week vol goede en nieuwe moed. Zo kwamen wij bij de sponsorloop 5 dagen na de begravenis van deze meneer en ereburger van zijn woonplaats. De lach van die kinderen en oprechte dankbaarheid maakt dan heel veel goed. Ik trainde weliswaar niet meer vanwege een blessure. Zo in topvorm, knallend het jaar uit en dan die blessure…zo tegenstrijdig. Een week na de sponsorloop. Door de regen, door de pijn fiets ik naar de sportschool van het gehandicaptenjudo…nadat ik baalde om het laten schieten van de parktraining vanwege mijn knie. Op locatie ontmoette ik een judoka van ‘s werelds grootste en beste judoschool. Dat is zo een unieke kans die liet ik me niet ontgaan. Rechtstreeks vanuit Tokio om een les met gehandicapten van ons te volgen. Daarna, want dit is alweer vaderdag, stonden wij met mijn ouders en oma bij het graf van mijn opa. En op zo een moment weet ik, ondanks al die overlijdens moeten wij juist doorgaan. En zo ben ik alweer wekenlang aan het piekeren en voert gemis na 3 en half jaar weer een sterke boventoon.

De tentamens komen eraan. En bovendien en verhuizing van sportschool. Nu zitten wij definitief op de locatie waar wij al d gehandicapte les gaven. Met een drievoudig wereldkampioen als mijn nieuwe collega, omdat ook ik erkend sambo instructeur ben, ondanks ik deze sport eigenlijk alleen op papier beoefe, is dat toch een grote eer. Ik ronde tot vorige week de laatste lessen op de oude locatie af. Alleen. En daarom aan mij om de boodschap over te brengen aan ouders dat veel verwarring opbracht. Mijn judomeester begon meteen op deze locatie en veranderde het logo, onze naam en imago. Wat een ommezwaai!! Maar voor mijn judomeester is dit weer een stap richting zijn droom. En inmiddels loopt het lekker. Door mijn tentamens, mijn knie en mijn werk heb ik op deze locatie nog niet kennis gemaakt met de judoploeg die er al inzit. Sterker nog….dat kan pas na mijn vakantie. Ook het gehandicapte judo heeft nu zomerstop. Maar afscheid van deze locatie viel mij waar. Mijn beste judo jaren, al waren het 2 van e 14. Ik bgon met wedsrijden, kreeg karakter, conitie, doorzettingsvermogen en boven al het nog verder uitbuiten van het lesgeven en het ontmoeten en werken met bijzondere kinderen. Bijna allemaal gaan ze mee…gelukkig..behalve die ene…die twijfelt. Twee jaar geleden was hij mijn eerste leerling en twee jaar was hij de beste, maar heeft hij iets unieks getoond. Net als veel andere, maar ondanks zijn grotere kracht enprestatie vermogen heeft deze jongen iets bijzonders. Bovendien wordt hij altijd door zijn opa gebracht, die twee lijken sprekend op elkaar in alle opzichten. Dat is voor mij heel herkenbaar en des te mooier om nu bij andere te zien. Maar mocht deze leerling bsluiten te stoppen zal ik dat onwijs jammer vinden. Zijn lach, wijsheid, prestatievrmogen, drive en enthousiasme en vooral zijn vertrouwen in mij…zo bijzonder. Zijn moeder vroeg mij speciaal de laatste les even op hm in te praten om door te gaan…dat zegt weer wat over hoe hij tegen mij opkijkt en hoe waanzinnig hij het toch nar zijn zin heeft. En dat ik dat mogelijk heb mogen maken voor hem en vele andere vind ik onwijs bijzonder dat zij het dan dankzij mij zo naar hun zin hebben.

Zo werd het zaterdag 30-06. Lekker gewerkt…door de inspanning weer zo een pijn in mijn knie. EN sinds een week ook weer rugklachten door een klein probeer partijtje tegen mijn judomeester twee weken terug… S avonds een feest voor vrijwilliges van de stichting voor gehandicapte sport. Wat een onwijze topavond. De meeste kende wij nog niet, omdat wij van judo de nieuwste zijn binnen deze vereniging. Maar des te leuker dat in enkele toespraken onze namen worden genoemd als een van de nieuwste aanwinsten dit jaar. Dat ze mijn judomeester noemen oke, maar zelfs mij…gezien mijn functie puur lesondesteunend is, vind ik toch wel erg leuk. Maar vooral e dankbaarhid van e leerlingen. De dankbaarheid van de ouders en van de oprichter van de stichting. Hoe hij deze droom van hem, het mogelijk maken van sport voor gehandicapten, najaagt is onwaarschijnlijk mooi om te zien. En hoe hij op dit feest ons heeft beankt met mooie woorden, een gezellige feest avond en lekker eten is geweldig. Zeker omdat hij het in een vn die cadeaus heft uitgebeeld. Ieder een mooie steen, voor alle vrijwilligers en lle stenen vormen uiteindelijk ht sportcentrum dat gebouwd gaat worden voor gehandicapten. Daar kreeg ik kippenvel van. En op iedere steen heeft hij voor iedere vrijwilliger een heel pesoonlijk en apart woord vn dank geschreven. En zoals hij zei…de glinsters in de stenen…dat zijn die mooie bijzondere kinderen waar ik het voor doe, dankzij al die vrijwilligers. En dan denk ik…ja….die glinsters dat zijn ook al die kinderen die ook voor mij het lesgeven zo mooi hebben gemaakt.

Die avond danste ik letterlijk mij knieblessure weg. Opeens is het over na drie weken. Om half 2 was ik thuis, om 7 uur stond ik alweer klaar om te trainen…helaas geannuleerd vanwege het weer. De zondag sloop voorbij en ik genoot na van die mooie avond. De zon zien zakken boven dat meer met daarachter die mooie stad Amsterdam. En terwijl ik naast d menigte stond, te staren ove het kalme water hoorde ik op de achtergrond het nummer van Vader Abraham…het kleine caf’é…"de gouden zon die zakt in de stad…..toch klinkt er muziek uit een deur die nog wijd open staan" Ja…allemaal waar…ook het café waar wij ons bevonden. Dit nummer leerde ik kennen dankzij mijn opa. Het downloadtijdperk begon, ik legde het mijn opa uit en vroeg hem naar een willekeurige titel. Ik kende het pesonage vader Abraham wel maar geen nummers van hm. En zo is dit ook weer zo een bijzonder lied op een bijzonder moment. Ik schaamde me dat ik dat ene tentame niet had gehaald. Deze week moet ik die herkansen en begin ik aan een unieke vakantie. Het feit dat ik op dat feest was met mijn judomeester en zijn vriendin en dat het zoals altijd gezellig was…top. Dat ik laatst op hun dochtertje moet passen…was geweldig om te doen…ook een geweldig leuk en eigenwijs kind van 1,5 jaar. Dat bedacht ik me allemaal terwijl ik over dat wate staarde…dat ene nummer hoorde op de achtergrond. De meneer naast mij zei zacht "zonde dat het bewolkt is" "ja, zei ik, dan hadden we een mooie sterrenlucht gehad"….en ik bedacht me…daar achter die wolken zijn zij die ons zijn ontvallen…zij waarvan ik overtuigd ben dat zij over ons waken. En nog voordat dat nummer van Vader Abraham was afgelopen had ik zachtjes in mijzelf het gebed Onze Vader opgezegd.

Inmiddels heb ik twee dagen voor mijn herkansing en drie dagen voor mijn vakantie nog wat leuk maar toch saai administratief werk gekregen voor mijn judoclub…in combinatie met de bijna afgeronde verhuizing geeft dat een betje chaos. Verlangend naar die vakantie….na dat stille gebed weet ik dat alles goed komt en dat de steun van mijn opa er nog altijd is. Want de vriendschap die ik met mij mede vakantiegangers dit jaar aan het opbouwen ben is ook zoiets bijzonders. Want dan heb ik het er als wielergek voorover om rustig de eerste twee tour weken te missen. Maar als die tour, na 8 jaar zonder mogelijk Amerikaan als eindwinnaar en mijn eerste officiële akantie dag vallen op 07 07 2007…de voor mijn opa zo bijzondere 7….dan ja dan kan het toch niet meer stuk.

Ik kan alleen maar opnieuw vertellen dat het leven mooi is. Maar het leven mooi maken moeten we toch echt met zn allen blijven doen….diep van uit ons aller hart. Diep van uit ons aller hart….want alleen daar zithet geluk…alleen daar zit het echte leven. 

En inmiddels zijn we alweer bijna een maand verder. Weer niet veel kunnen loggen. Vrijetijdsbestedingen veranderen naast de "voltijd" opleiding, de enome drive om les te geven op de sportschool, te trainen of zoniet te helpen op een van de locaties en natuurlijk het werk…nog steeds in de suprmarkt. Ja, genoeg om over te schrijven. Want alweer moest ik duidelijk maken dat ik er niks meer van egreep en zelfs in hogemate geirriteerd was over bepaalde gang van zaken op het werk. Tegelijkertijd lagen en liggen de uitdagingen op de sportschool weer en nog steeds voor het grijpen en school…ach… de ene keer kan ik het VMBO noemen en hier en daar is er hoop bij enkele onderdelen die dan toch nog doen denken aan HBO niveau zoal ik mij dat had voorgesteld. Toch moet ik er hard voor knokken, maar ben redeijk ongeschonden, met duidelijk signaal van mijn werk, door de eerste tentamens hee gekomen.

Mijn conditie neemt nog steeds toe, mijn fiets is redeljk hersteld wat in combinatie met het mooie weer va afgelopen week heeft geled tot heel wat mooie en vooral snelle fietstochtjes die ook weer mijn conditie benadrukken. Zelfs het hardlopen loopt lekker. Bovendien komt er onverwachts nog een laatste toernooi bij over5 weken. Of ik mag en zal spelen hoor ik morgen definitief, maar weet nu al wie mij te wachten zulle staan. En dus weet ik, gezien onz laatste ontmoeting dat het nu tijd is voor revanche.

Dan zijn er ook de eewig gedachtenspinsels over familie beslommeringen die enige tijd geleden en afgelopen week in twee gevallen een nieuw dieptepunt hadden bereikt. Het eerste is, en dat raakte mij echt, op bijzondere wijze uit de wggeholpen. Een verassend maar zeer dierbare positieve nieuwe draai. Het laatstegeval suddert in de pan en door het laatste nieuws van vandaag vrees ik in dat verhaal een absolut dieptepunt heel binnenkort. Iets waar ik, hoewel het famile is (en zoals ik van mijn opa mee kreeg, familie is familie), mij niet direct echt druk om kan maken tenzij dit wel leid tot medische of anderzins dramatischere beslommeringen, maar des te meer zorgen ik heb over wat die zorgen doen met mijn moeder, het betreft haar geestlijk licht gehanicapte zus -natuurlijk mijn tante- en ook de rol van vooral mijn oma hierin.

Waar mijn opa (van mijn moederskant) op 89 jarige leeftijd nog steeds van mening blijft dat een wandelstok voor oudjes is en ondertussen, ondank de geestelijke fitheid, lichamelijk wel slechter gaat functioneren, is hij God zijn dank toch eindelijk gestopt met autorijden. Dagen achtereen zittend in zijn stoel, slapend of kijkend naar sport op t.v. is het mijn oma die alles regelt. Uit gewoonte is daar de moederlijke zorg voor haar middelste docher..al 53 jaar. Mijn oma wie daar kosten wat het kost probeert om het daar leefbaar te houden, terwijl begeleidende instanties problemen bij het begeleid zelfstandigwonen negeren, mijn oma wie zelf vanwege ook haar leeftijd (Resp 83)  huishoudelijke hulp heeft moeten inroepen. Dat leidde deze week tot wrijving tussen de opstelling van d betreffende tante, mijn moeder (de jongste) en mijn andere tante (de oudse van de drie zussen) wie daar weer heel anders tegen over staat. Overigens zijn die botsingn alleen op dit gebied. Maar in bepaalde zin wel vervelend en zorgelijk.

Want opnieuw komt het nu aan op de cpaciteit van de betreffende tante die veel kan maar veel te afhankelijk is geworden. Want die natuurlijke moederlijke zorg van mij oma, haar moeder, zal nu echt vervangen moeten worden door de zelfstadigheid en medewerking van mijn tante. Want na een gezond leven van 80 jaar zal mij oma opnieuw in korte tijd een zware operatie moeten ondergaan. 5 jaar en 4 dagen nadat mijn opa (vaders kant) weer zijn eerste stapen zette, zal nu deze oma ook een nieuwe heup krijgen. N ook haar conditie en lichaam achteruit gaat zal dat een hele klus worden, net als toen bij mijn andere opa. Het leren lopen is een bizar fenomeen. k durf het niet uit te spreken en toch schieten er spontaan senario’s door mijn hoofd zonder lange termijnplanning. Dat behoeft verder gen toelichting. Deze week ontdekte ik dan ook dat mijn opa en oma volgend jaar hun 60ste trouwdag mogen vieren, maar…een jaar kan veel veranderen. Zo leerde ik bij het overlijden van mijn andere oa 10 maanden voor hun 50ste huwelijksdag. En dus geniet ik ervan als ik mijn opa en oma weer zie. Schrik ik als ik mijn opa aan de telefon hebt die nooit zelf belt. Maar hij moest afzeggen voor mijn vaders verjaardag vanwege de situatie mt oma haar heup. Maar dan lig ik weer dubbel wanneer hij weer zo een gevatte opmerking plaatst "Ja ik stuu haar zo wer naar bed" terwijl je weet dat mijn opa alweer in slaap valt voordat hij de hoorn op de haak heeft gelegd.

Ja, mijn andere opa. Ook weer geen gedachten zonder hem. Want een simpele pojectpresentatie op shool, die ik ogenschijnlijk makkelijk en kalm doorliep bracht een wel hele bijzondere vergelijking naar voren. Dat mijn oma en ouders bij het zien van de DVD op zouden merken hoezeer ik op deze opa lijk had ik verwacht…en ook stiekemgehoopt. Maar mijn oma vergeleek het zelfs met de toespraak de mijn opa, eveneens ogenschijnlijk kalm, hield voor wijlen Koningin Juliana. Mijn opa die deed dat wel even zei mijn opa en zo stond ook ik er bij. Wetend hoe koingsgezind mijn opa was, was hij zeker weten bloednerveus. Dat hij die toespraak heef gehouden ten overstaande van de koningin wist ik, bovendien moet dat onwijs machtig zijn.

En daar hing ik dan…over de railing van een van de bruggen over de Amstel..voor het eerst oog in oog met onze Koningin. Kort maar krachtig toen zij per boot en onder luidgejuich het bevrijdingscncert op de Amstel verliet. Per toeval, maar de vorige alinea…alles flitste door me heen…en ik applaudiseerde voor onze Koningin. Natuurlijk ook nog drie hoeraatjes voor de nieuwe Prinses. En ik…ik had een korte maar zekergezellig avond met drie collega’s. Zoals al twee keer eerder die week. Per toeval beland bij het einde van het Amstel concert. Want een zaterdag eerder (30 april) hadden wij al een gezellige en iets langerdan geplande avond. Na een dag hard werken hielden we het om 0300 al voor gezien. Maar na een rustige zondag (op de competitie finale na) hebben wij een geweldig leuke koninginnennact gevierd en doorgehaald tot ik om 05.50 weer begon op het werk en twee meiden, collega’s en lotgenoten die feestelijke nacht een uur later. Zo vormden wij ook zonder slaap het tempo team in een organisatie die leidde tot de eeder genoemde irritatie. Aanvankelijk begonnen wij die koninginnennacht met 5 man. Drie jongens en twee meiden. Maar bij de aankomst van de beoogde vriendin van mijn tweelingbroer, waarvan niemand iets snapt, splitste de goep van inmiddels 6 in tweëen. Door de sfeer de om die persoon hangt bij ons thuis (ook door het aandeel van mijn zusjehierin) heb ik thuis al genoeg te maken met die dame en vanwege die mysterieuze opstelling zeker gen bhoefte daar koninginnenacht mee te vieren. Evenals een vrouwelijk collega wie haar al vaker tegenkwam bij het stappen en erachter kwam dat zij niet met elkaar klikken. Zo bleef ik met twee meiden over en had vervolgens om 0600 mijn broer aan de lijn om met zijn aangeschoten kop te vragen of ik nog op het rembrandtsplein was, en aar niet willen geloven dat ik alweer aan het werk was. Maar desalniettmin hebben we met z’n 3en een gezellige koninginnenacht gehad. Gezien wij..deze twee collega’s en een andere collega, deze week een gesamenlijke vakantie bevestigde is het des te mooier dat het al onerling onwijs gezellig is.

En wat is er bovendien mooier om met een paar vrienden in hartje Amsterdam te staan, bij het vallen van de nacht, schitterende donker en lichtblauwe lucht, de eerste heldere ster, de Amstel onder je en 1000 man die vol entousiasme de Koningin uitzwaaien.Bovedien is er weer tijd vrij om weer eens wat te gaan drinken met mijn aller dierbaarste vrienden. Heb ik zondag de grootste kans van mijn leven als judoleraar om mezelf te bewijzen. Loopt heet lekker op school, liggen er weer perspectieven op het werk…mede door het verbond wat ik heb gesloten (meer vanuit een grap, maar de efectiviteit en productiviteit hebben we al bewezen) met de twee dames en zeker ook door e komst van een nieuwe leidinggevende. Als grootste knaller heb ik d steun van een belangrijke docent voor een mogelijke stage die ik wil opzoeken, ook al is dat pas over twee jaar. Een branche die wellicht niet zo boeiend is maar waar ik onwijs graag kennis mee wil maken. Een stage in de branche waar mijn overgrootvader en opa groot in zijn geworden. Een branche waarin momenteel mijn oma weer contacten ophaalt met hele grote namen vanwege bijzondere producten uit die branche, een bijzonder paar schoenen di van mijn opa zijn geweest die mijn oma laat taxeren door die grote namen uit de branche. Ja, ook al log ik niet veel meer, nog altjd ondanks alles dankbaar voor alles. Genietend van de kleine dingetjes. En bijna overenthousiast voor kleine dingen die gote pespectieve bieden al is het in mijn persoonlijk ontwikkeling of in mijn functioneren op welk gebied dan ook.

Vier mei is natuurlijk niet zomaar voorbij gegaan. Evenals vijf mei, waarop ik vooral de Prins van Oranje volgde met zijn uitspraken: "Aan de vrijheid verplicht"…"Ik roep u allen op om uit de schaduw van de geschiedenis testappen… " en "Niet meer die grootvader naast je in e cockpit,…maar nu staan wij zelf op he toneel van de geschiedenis".  En dus voel ik mij iederedag ook oprecht aan de vrijheid verlicht om ervan te genieten. Quotes uit 5 me toespraak 2005 "Aan de vrijheid verplicht" en zijn toepaakop Veteranendag 1 juni 2005. En wil ik…hier op dit podium van de geschiedenis mijn verplichtingen aa de vrijheid nakomen…Geoof erin!

Geloof erin…inmiddels zijn we een maand en tien dagen verder. Sinds die laatste log nam de werkdruk toe. 10 weken geleden begon ik met deze opleiding. Na mijn laatste log begon alles ook echt te draaien. Hoewel het zoeken geblazen bleef. Vallen en opstaan op een enkel front. Een beogen eerste HBO periode, vooral toch wel een bizarre periode is voorbij. De eerste tentames zijn achter de rug en het grote wachten op de eerste cijfers is begonnen. De eerste twee waren al binnen, de allereerste zelfs als hoogste van de groep (sorry) Dat beloofde al wat, de kick was weer merkbaar. Hoewel ik me nog altijd er flink toe moet zetten om alles daadwerkelijk volgens een goed patroon af te werken, heb ik min of meer een voor mij vertrouwde en veilige positie binnen deze nieuwe groep heroverd. Vooral is het tot dusver een leuke studie. Om in vaktermen te spreken is mijn strategie wel redelijk gelukt om de gewenste positionering te behalen en met het verworven vertrouwen vol goede moed te beginnen aan periode 2. Gevoelsmatig gat het nu écht beginnen.

Toch zijn er nu al vele onbegrijpelijke dingen voorgekomen. Een nieuwe stijl C.V.? Onbegrijpelijk! Een opmerking: Semi-intellectueel…onverklarbaar…ik dacht dat ik HBO deed. Een gesprek met uitgangspunt mijn persoonlijke ontwikkeling, onvoorbereid door de docent en dus afgedaan met irrelevante vragen…onbegrijpelijk. Ja, er zijn al zaken waar ik door middel van mijn werk ee punt wil maken en het tegendeel bewijzen. Ik ga die uidaging aan, opzoek naar een stukje zelfontwikkeling, niet te vast willen zitten aan bepaalde standaard formats. Nee, maar mezelf willen overtreffen, mijn kop boven het maïsveld uitsteken in Nederland…

Ondertussen heb ik herhaaldelijk een training moeten afzeggen, heb ik vele leerlingen vn de sportschool al een paar weken niet meer gezien en baal ik. Want niet alleen het lesgeven begon ik te missen, maar ook de steun die ik kon bieden bij vele projecten die er lopen. Grootse uitdagingen en unieke kansen. Ja, dat loopt lekker. Mijn conditie begint weer aardig te hersellen en dus zit ik ook beter in mijn vel. Ondanks flinke hooikoorts vorige week en een hoofdvol van het laatste tentemen en deadline, probeer ik geen moment op de sportschool te missen. Dat maakte alles bij elkaar, en wellicht een paar slechte nachten en de onbwuste spanning van de eerste weken op deze opleding, dat ik vlak voor het weekend tegen een griep aan leek te lopen. Maar het liep gelukkig goed af. Ook de zondags raining is weer begonnen in het parrk, geweldig om te den en bovenal natuurlijk erg gezellig.

Helaas, ook die is er, want hoewel mijn conditie toeneemt en het weer steeds meer uitnodigt om meer en meer te gaan sporten, is mijn 11 maanden oue fiets zwaar getroffen door het te laat ingrijpen bij bekende mankementen. STOM!! Nu ben ik deze juist deze week kwijt. In een week dat ik weer eens tijd had en de mogelijkheid om eens flink wat af te fietsen. Snel, hard, zwaar…

Op het werk snap ik er al een tijdje niets meer van. Ik zelf constateer dat het niet helemaal gaat zoals het hoort. De ambitieuze instelling die er voorheen was bij het kader is niet meer en dat is iets dat ik juist nodig heb. Zonde is dat, terwijl ik zeker weet dat er zoveel meer inzit, maar met eigen initiatiefvoelt het de laatste tijd of ik tek aan een dood paard…en soms denk ik dan: "als zij (leidinggevende) er niets aan doen of ht niet zie doe ik ook niks, het is immers niet in mijn functie om dat te doen (hoewel ik dergelijke dingen vaak wel deed), het is vaker gebleken dat het onnodige moeite is…dus maak ik de slapende hond maar niet wakker…"

Op mijn eige vreniging gaat het daarintegen juist bijzonder goed. Sinds het toernooi waar zij aan meededen gaat het met duidelijke stappen vooruit. Ook de leerlingen, wie eral atief waren voor mij komst sep 2006) merken dat niveau verschillen duidelijk worden. Voor de meeste alleen maar leuk, een hele enkeling wordt opstandig. Maar desondanks wordt het leuker en leukr. Ook hier is, wat ik net evn aanhaade, zo een unieke uitdaging ontstaan. Enthousiaste ouders en leerlingen maken er samen iets leuks van. En ik, ik geniet er zelfs van, de leuke lessen en enthousaiste leerlingen. Vandaag deden zelfs de eerste drie mee aan de parktraining met groot succes. Dit is een geheel extra training en geheel vrijblijvend initiatief vanaf onze locatie in Noord. Waar wij al meerdere seizoenen mee werken. Dus dit laatste succesje en zeker ook de enthousiaste drie kinderen bieden weer een hanvat om ook dit tot iets leuks te maken.

Tot slot, hoewel het overal gezellig is en ik zelfs een vakantie probeer te plannen met drie collega’s, vrienden, mis ik twee andere vrienden wie ik vanwege de hectiek die dit alles metzich meebracht amper heb gesproken de laatse weken. Morgen komt daar gelukkig verandering in. Maar gelukkig waren daar vorige week wel twee ochtenden waarin ik een oude vriend weer na drie jaar tgen kwam. Geweldig! De paasdagen volgens nieuwe stijl met de familie. Eerst bij moeders’ kant en met als klap op de voorpijl mijn opa en oma die erg enthousiast waren en zelfs mijn opa, die met 88 jaar toch echt lichamelijk wat minder wordt, die weer eens oudewets goe bij de les was, scherp en zeergevat. Geweldig gelachen toen de boom van een man vn 88 zei bij het afdalen op een slechte trap in een vrij donker trappenhuis: "Mij een arm geven? Ik ben geen oude man!" En onertussen zijn hele gezin het nakijken geen die ondetussen met het zweet in de handen stonden nu opa die trap af moest. E mijn oma die uit het niets ook weer mijn vergelijking met mijn andere opa aangaf, dat was verassen. Vooral toen ik mijn andere oma de volgende dag een DVD van mijn laatste presentatie lie zien. Mijn houding, mijn handgebaren, mijn voorkomen…de hele fmilie (nu van mijn vaders kant)  was nadrukkelijk nog steeds zichtbaar verbaasd hoe ik op onze in 2004 overleden opa lijk. Zeker nu ik mijn projectpresentatie liet zien, waar ik het woord deed met mijn collega klasgenoot en, dat verraste mijzelf enorm, zo ogenschijnlijk rustig als ik daar stond. Ja, dat was er bijzonder. Vooral omdat mijn oma het al snel durfde te vergelijken met het gemak waarmee mijn opa vroeger zelfs wijlen Koninging Juliana te woord stond oen zij op bezoek kwam in Amsterdam Noord. Bij het verlaten van mijn oma was het al duidelijk. Di heldere hemel en die felle, mooie fonkelende ster zo recht tegenover het punt van de gallerij vanwaar wij mijn oom en tante uitzwaaidde. Mijn opa blijft mij hierin sterken. Zeker nu ik de dag ervoor en vandaag weer voor hun vorige huis langs fietste. Waar mijn vader en tantes zijn groot geworden, maar ook ik, mijn broer, zusje neef en nichten. Dat deed mij weer denken, zoals vannochtend met dat mooie weer, aan die mooie, zonnige koninginnedagen die wij daar vroeger vierden. Die mooie andere tijden.

Onlangs overleed de opa van een klsgenoot, al pratend kwam ik erachter dat zijn opa ook een speciaal verzoek ha voor Psalm 121, deze jongen kende het niet. Na de begravenis van mijn opa ben ik de eerste regels nooit vergeten en legde voor het eerst in mijn leven aan iemand een Psalm uit. Dat maakte de afgelopen weken bizar, bijzonder, uitdagend. Dat vond ik zelf een mooi eerbetoon aan mijn opa, want wie een mens helpt, helpt de hele wereld. Mijn familie, die mooie ster, die toch altijd mooie dijk waar mijn opa en oma vroeger woonden (tot 1996) die er vannochtend als vanouds bijlag in de mooie zon,…ja…

deze periode waren er momenten dat ik mij afvroeg vanwaar mijn hulp zou komen. Maar op die bijzondere momenten weet je dat je hulp van de Heer is. En dus ga ik nog steeds met dat voorbeeld van mijn opa als gelukkig mens verder. Ook met een paar logs minder en toch geloof ik er weer in…geloof ik er nog steeds in.

Daar zit je dan. Tijd voor een log. En niet wetende waar je moet beginnen. Er is zoveel. Zoveel leuks. De beruchte week 5 van mijn nieuwe HBO opleiding gaat beginnen. Week 5 berucht, want deze staat vol met werk. Vol met uitdaginge, vol met nieuwe kansen.

Ja, ik heb het wel naar mijn zin op het HBO en krijg langzamerhand de slag van school weer te pakken. Vaak moet ik me er nog echt wel toe zetten om aan mijn huiswerk te gaan, gezien ik lang geen huiswerk heb gehad. Het wordt dan ook fink aan poten, zeker als zometeen over vier weken de eerste tentamens voor de deur staan. Zelfs een beslissende toets die bij onvoldoende inhoud van school te moeten. Ik spreek hier over een Nederlandse taal toets. Het project is opgestart en vanaf morgen zal ik proberen de druk iets meer op te voeren. Qua huiswerk moet ik dan nog wel het ritme nog te pakken krijgen, maar als ik eenmaal werk lukt dat aardig en vol van de ambitie. En dat haalt ook weer de karaktereigenschap van perfectionist in mij naar boven, mijzelf altijd willen overtreffen.

Maar het wordt al wat ingewikkelder nu ik naast school zoveel mogelijk binnen de vereniging actief ben. Een week geleden was het eerste opn Amsterdamse judokampioenschap een onwijs succes. Ik schreef ‘s avonds nog wel een log, waar ik nog steeds achter sta, maar eenmaal in bed begon het langzaam pas echt door te dringen. Dat ik ht simpelweg bijzonder vind het vertrouwen van een kind, dat ze het onwijs leuk vinden op judo bij mij…zo leuk vind ik mezelf niet denk ik dan zo nuchter als dat ik over mijzelf ben. Kinderen de naar me toe komen om gedag te zeggen toen ze binnen kwamen, die naar me toe kwamen om te vertellen over hun wedstrijdje (die ik niet allemaal zag omdat ik zelf scheidsrechter was op een van de wedstrijdmatten), kinderen die met mij als hun meester op de foto wilden en vooral die onwijs leuke gesprekken met kinderen, de lach, de ambitie en ondanks een enkeling wie na verlies teleurgesteld was, iedereen die één of meerdere partijen verloor, verloor onoverwinnelijk. Want voor velen was het een onbekende omgeving, met al die vreemde mensen, en dan nog eens hun eerste echte toernooi wat wel geoefend is maar toch heel anders dan in de les. En toch stonden zij daar, verloren ze met een lach onder luid applaus. En zelfs geroutineerde spelers wie op deze locatie trainen verloren met een lach en ambitie. Het enthousiasme van hen en hun ouders was overweldigend. Daarbij ook nog eens een mooi meegenomen compliment van mijn judomeester dat mijn lessen op mijn clubje in Amsterdam Oost (welke op mijn naam staat e ik 90% van de lessen heb gedaan) wel geweldig zijn vruchten heeft afgeworpen. Dat waren de meest verbazingwekkend verassende partijen, uitslagen, prijzen. Na een dag als deze, onwijs leuke dag met die kinderen en ook de ouders, merk ik voor het eerst de goede band die ik met hen heb opgebouwd doordat ik ook echt trots was. Niet alleen op de debutanten, natuurlijk wel vooral hen, maar natuurlijk allemaal. Ik vind het ook echt iets bijzonders wanneer enkele zelfs op de foto wilden met mij. Dat deden ze overigensuit eigen bewging. Zelf doorbrak ik nog een barriere door een hele moeilijke beslissing te nemen als scheidsrechter, gezien de puntentelling moest ik een winnaar aankondigen en kon het niet laten eindigen in gelijkspel. Hiermee hoop ik dat die winnaar nu de smaak te pakken krijgt en dat de verliezaar nog beter gaat trainen, want hij staat in zijn poules overal al snel op 1 of 2, maar kan nog veel meer. Door hem dus wat te prikkelen hopen we dat hij ietsjes verder gaat.

Zelf won ik ook eindelijk een partij op een officieel toernooi sinds de start van mijn wedstrijdcarriere, november 2005 en 4 toernooien later. Dat is een lekkere meevaller drie weken voor het grootste toernooi van het jaar, waar ik voor de vijfde keer als coach zal zijn en voor de tweede keer als judoka. Wel had ik deze wedstrijd beter moeten uitspelen, dit getuigde niet echt van kennis, techniek en stijl, maar staat wel in relatie met de laatste les twee dagen eerder die zeer effectief was. Een persoonlijk puntje waar ik van baal is dat ik in een verwurging terecht kwam en simpelweg moest aftikken om een black-out te voorkomen. Ik ben dan weer zo winstgericht dat ik bij mijzelf denk dat het wat zwakjes is om op te geven, terwijl we in de les vaak dichter bij bewusteloosheid zitten. En dan nog eens aftikken voor het oog van je leerlingen…anderzijds een knoc-out voor hun ogen zou natuurlijk veel beginners afschrikken…vervelender nog…mijn oma zat ook langs de kant. Zij is altijd erg bezorgd, zelfs bij een koprol kijkt zij al van joh doe toch vorzichtig…haha…Maar een duidelijke verwurging was ik niet blij mee, omdat zij zich dan al gauw enge dingen voor houd dagen lang. Terwijl het voor ons een geoefende techniek is en verstandig genoeg zijn tijdig, middels de regels, een stop toe te roepen.

Zaterdag had ik nog gewerkt, 0600-1500u. Daarna door na de sportschool om op te bouwen en vanaf 1900 uur tot 2130 te bespreken. Om 0800 uur stonden wij alweer op de sportchool. Na een succesvolle dag en na het opruimen gingen we erbij zitten…eten….en an blijf je zitten en eten. Dan toch maar naar huis…1800 uur, aan het einde van een drukke school en sportweek. Tas inpakken, een logje en toen de man met de hamer…Maandag ochtend begon een vijfdaagse vakantie. Die dag, die zondag de 25ste was een onwaarschijnlijk leuke en mooie dag. Die op onwaarschijnlijk intensieve maar mooie wijze de eerste schoolvakantie voor mij inluidde. Die op deze wijze maanden van voorbereidingen afsloot. Die succesvol mijn halfjaar van intensief lesgeven afsloot n voor die prestatie vind ik niet dat men naar mij moet kijken maar ben ik ook dankbaar dat al die leerlingen het zo goed oppikken en daar onwijs hun best voor hebben gedaan. Die dag luidde een week in waarin ik tevens lekker at enweinig bewoog, drie trainingen miste en dat is voor de sportman in mij balen. Want over 12 dagen speel ik voor de tweede keer Dutch Open, ons jaarlijks grootste en tevens internationaal toernooi. Ik had vorig jaar een paar kansen. En met de eerste officiële winst partij op zak heb ik er zin in.

Die rust week was ook mooi om even wt shool betreft een pas op de plaats te maken. De eerste twee werk weken deed alles wel heel snel en vaak chaotisch op ons af doen komen. Die rustweek gekenmerkt door veel drama’s in de actualiteit: België, Nederland noem het maar op. Legde Balkenende IV zijn regeerakkoord af welke ik helaas gemist heb. Ik weet ook niet wat ik er nu helemaal van moet vinden. Bos en Balkenende, Rouvoet en het homohuwelijk. Bos en de hypotheekrenteaftrek, Wilders en zijn dubbele nationaliteitsquiz. Marijnissen en Rutte…

And we all need a miracle that I truly believe

Afgelopen week zag ik ook een zeer indrukwekkende film: Jesus of Nazareth. Het is weliswaar een van e vele verfilmingen van Jezus. Ook loopt deze natuurlijk net iets anders dan anderen. Maar dit was er een die vele van de verhalen zoals ik die heb meegekregen weergeeft. Je kan je natuurlijk afvragen of je überhaupt wel iets dergelijks kan verfilmen. Maar op de een of andere manier maakte deze indruk en keek ik deel 1 en 2 in één adem uit. Sommige films zetten Jezus neer als echte voorman. Hier was hij heel stil en ingetogen. Natuurlijk hieldhij zijn preken keer op keer. Juist dat stille, die uitbundige preken voor honderden en telkens iets zeggen tegen mensen als oplossing voor hun twijfels: "doe alles weg en volg mij". Een bizar iets natuurlijk als iemand dat heden dag zou zeggen. Zijn missie werd duidelijk, maar niet zo zeer de leer die hij verspreidde. Toch herkende ik de verhalen die ik ken. En op een of andere manier heeft de film die al wat ouder is mij echt aangegrepen, omdat in iedergeval het een standaard film is met een goed verhaal, maar wel een verhaal dat op waarheid berust en volgens sommigen dan weer niet. Deze film heeft mij wel doen inzien waarom bijvoorbeeld mijn opa op zijn uitvaart geen diepgaande of uitgebreide gebeden wilde en slechts alleen het gebed "Onze Vader". De inleiding hiertoe was tijdens een preek va jezus, in deel II na circa 30 minuten. "Want de Hij kent al u noden, bid daarom alleen met de woorden…(staand in een weide met tientallen mensen om Hem heen, een zuchtje wind en zoals in een film een opbouwend muzekje erbij) Onze Vader die in de hemelen zijt…" Ja, ik ben niet gauw ontroerd maar dit was een heel sterk stuk.

…want Hij kent uw noden al…Hij die zegt dat zijn persoonlijkheid tot in de lengte van dagen zal duren…als Hij dat inderdaad zo gezegd heef zoals ongeveer in deze film, dan had dat voor hedendaagse begrippen vreemde mannetje nog gelijk ook. Dat nog steeds Zijn vooreeld staat. Een bruggenbouwer, de eenvoud, het luisteren, ht bemoedigen….al die kenmerken die ik terug zag die ik ken van mijn opa. Ja, de eenvoud en het bruggenbouwen…iets wat ik bewust heb gedaan een paar dagen eerder tussen leerlingen die elkaar niet kennen. Want wat wij nodig hebben is elkaar en dan de rest….We all need a miracle that I truly believe. Wonderen bestaan niet, geloof wel. Want dat zegt de film ook, ondanks de getoonde bekendste wonderen.

In de klas, waarin iedereen goed met elkaar omgaat en elkaar accepteert. Op de vereniging waar iedereen goed samengaat. Hoop en geloof in prestaties. Liefde in de goede omgang met elkaar. Ja ik ben hiermee wel een gezegend mens. Geloof is al wat jenodig hebt. (Naasten)liefde, hoop en geloof….geloof in het goed…

Geloof erin.

Burgermeester Job Cohen gebruikte de woorden vandaag, welke ik onlangs ook al gebruikte. Je zou een kritische analyse kunnen geven alias Van Gaal of Mulder. Je zou blok voor blok, partij voor partij kunnen terug kijken. Maar slechts drie woorden zijn precies op hun plaats. Dat beroemde en beruchte clubje Amsterdammers heeft onder de laag van wedstrijdteams een onwijs sterke basis van onoverwinnelijk enthousiasme.

De leerlingen van alle drie de afdelingen hebben die drie woorden meer dan bewezen. Maar vooral de debutanten, de onervarenen wie begin deze week nog amper een wedstrijdje konden spelen, hebben waanzinnig verrast. De sportschool leerlingen…top…de DMO leerlingen…geweldig…de JV Oost leden…overdonderde alle verwachtingen.

Op naar de 2de editie van het Open Amsterdamse judokampioenschap, international edition….November 2007.

Op deze dag van de herdenking van de februari staking…zoals ik laatst al uitsprak, zoals gezegd vandaag door onze Burgermeester…met trots en groot respect naar vooral de debutanten en onervarene. De drie historische Amsterdamse woorden voor grote Amsterdammers:

Vastbereden

             Heldhaftig

                        Barmhartig