Het voelt even als een enorme grote schoonmaak. Even kijken…30 augustus van het jaar 2007 ná Christus. Drie hele jaren zonder te schrijven. Opeens was er eergister, n.a.v. zomaar een krantenartikel over Bloggen, weer die nieuwsgierigheid. Hoe zou het zijn in de wereld van web-loggers? Hoe zou het zijn met mijn drive om te schrijven? Want laat ik nu de laatste periode weer enorm zitten te dromen…

Waarom startte ik ook alweer deze web-log? Juist, als uitlaat klep. Maar ook om visies te delen, te betogen voor en tegen dat wat ik van groot belang vindt. Te schrijven en dromen over het leven, onze samenleving en al dat maar op mijn pad kwam. En waarom wilde ik nu opeens toch weer schrijven? Juist om exact dezelfde redenen. De grondslag van mijn drive om te schrijven; het verlies van een grootouder.

Afgelopen zondag overleed mijn Oma. Exact twee jaar en vijf dagen nadat mijn Opa, haar man, overleed. En na het overlijden van mijn andere Opa in 2004 ontstond die onwijze drang om op deze manier van mijzelf te laten horen…

30 Augustus 2007 "now I know it will last", mijn laatste blog waarin ik schreef over de 88ste verjaardag van mijn Opa doet mijn nu sidderen. Eén jaar en zeven dagen later zat ik niet alleen ambitieus in een HBO-opleiding, maar overleed mijn Opa…"op naar de 90"…Op naar de 90 was een optimistische kreet in een tijd waarin mijn Opa zichtbaar ouder werd. Die 90 heeft Hij nooit mogen halen…Tot schrijven kwam het nooit in die periode van ongeloof, verdriet en radeloosheid. Muziek was datgene wat mij liet relativeren. Was ik in 2007, 3 1/2 maand na mijn laatste blog nog vereerd om bij het Ahoy' concert van René Froger te zijn (René Froger, Doe maar Gewoon live in concert / 25 jaar), was het vlak na Opa's overlijden de theatertour "Passie" eveneens van Froger welke ervoor zorgde dat het verdriet een plekje kreeg. Exact een maand na Opa's uitvaart zat ik daar in het Beatrix theater waar die geweldige zanger live de nummers, de emotioneel beladen nummers "Op Zondagmorgen, jij moet verder, Ballad Medley '07, Why Goodbye en Denk aan mij" ten gehore bracht. Met als hoogte punt het voor mij onvergetelijke "In a quiet moment".

Nu, twee jaar en 5 dagen na zijn overlijden gaf ook Oma een lange strijd op. Een strijd waarin zij op het eind zelf niet meer kon en misschien begon te strijden tegen het leven, nee…tegen de dood, voor het leven. En morgen zullen wij als familie opnieuw afscheid nemen van een geliefde grootouder. Een opluchting voor Oma, want zij wilde afgelopen weken zo graag slapen, gewoon even slapen. Nu mag zij eindelijk slapen en zullen wij haar morgen ten ruste leggen.

Daarmee begint een nieuw leven. – ook zo een reden om weer te schrijven -. Een leven waarin wij een hoofdstuk van Opa en Oma moeten afsluiten. Zoals Prins Willem-Alexander ooit zei in een 5 mei toespraak: "Nu sta je opeens zelf op het toneel der geschiedenis". Tegelijkertijd voel ik mij diep, diep gezegend met een geweldige Oma die nog altijd midden in het leven staat. Gezegend met allen die wij hebben. Vrienden, familie en…en een heel klein bijzonder meisje. Want Oma heeft ervoor gevochten en heeft exact 100 dagen van haar eerste achterkleinkind mogen genieten. Ook dat is een bijzondere wending in het leven, een achter nichtje, geweldig!

Ja, het is overduidelijk. Een paar jaar ouder sinds die laatste blog. Maar ook wijzer? "Could it be I am no wiser only older" РRen̩ Froger, Freefal (Here I am). Nog steeds fanatiek aan het sporten en sport aan het volgen, nog steeds fanatiek en hard werken in de supermarkt, nog steeds hetzelfde en het zijn slechts de jaren en gebeurtenissen onderweg die doen vermoeden dat er een hoop tijd voorbij is gegaan sinds die laatste blog.

Tot slot, ook nog altijd zal ik mij bezig blijven houden met de vraag of er meer is. Of die God er is, en tot die tijd bewandel ik de weg van mijn geloof. Het geloof in het pad des levens dat mijn in 2004 overleden Opa tesamen met al mijn (groot)ouders zo heel onopgemerkt heeft laten zien. En ook in de jaren zonder schrijven ben ik dichter bij het antwoord gekomen dat alles een reden heeft, dat er meer is. Want hoewel mijn zondag overleden Oma daar niks mee had en bij het overlijden van mijn Opa al aangaf; als je dood bent, ben je weg en is er niets meer, ben ik er des te sterker van overtuigd dat er wel iemand daarboven wacht. In iedergeval mijn Opa. Want na 60 jaar huwelijk kan het niet zo zijn dat je twee jaar en vijf dagen geheel gescheiden bent. Nee, mijn Opa heeft afgelopen zondag zijn hand uitgestoken en mijn Oma ingestopt, opdat ze eindelijk kon slapen. "I leave my faith in me behind, trusting you is all that I hold on to" (eveneens uit het eerder geciteerde, geweldige nummer "Freefall – Here I am -).