Eigenlijk is er weer niet zo veel bijzonders gebeurd. En toch, toch al die gewone en soms onverwachte wendingen zijn geweldig. ze geven hoop, licht en bovenal geluk. Sterker dan ooit heb ik vandaag gedacht maar eens te stoppen met deze web-log. Steeds minder is het gevol om te loggen. De gedachten des te sterker. Boos kan ik zijn om bepaalde dingen, mijn stem willen laten horen op mijn manier en hier eigenlijk ook op mijn plekkie. Het van de daken af kunnen schreeuwen overdie mooie, bijzondere momenten. Ja, het is er nog steeds. Maar de drang om even een logje te schrijven is niet meer. Hoewel het geweldig oplucht, het goed is om mensen aan het denken te zetten of wie weet mensen te helpen om in te zien dat ondanks alles het leven misschien wel heel mooi is.

Zo ook de zomer periode. Mijn vakantie was geeldig leuk. Geen gekke, uitbundige of extra drukke vakantie. Maar het was bovenal gezellig met elkaar. Ja, ik heb genoten. Ik ben deze twee meiden dan ook dankbaar voor de gezelligheid die we gehad hebben. Ik had misschien wel iets andere verwachtingen, maar dit was meer dan geweldig en gaat voor altijd de boeken is als zo een vakantie waar je altijd nog even aan terug denkt. En na die vakantie? Hebben we weer gewerkt, veel gewerkt. Natuurlijk volgde ik de Tour de France weer op de voet. Maar weet nietzo goed wat ik daarvan moet denken. Respect voor Boogerd die prachtig sportwerk liet zien. Het wielrennen volg ik nog steeds op de voet. Het zelf sporten stond op een laag pitje. Heel veel werken in de supermarkt. En voor mijn gevoel was ik in conditie. Week na week werkte ik lekker en kon ik goed werken op mijn manier. Een uitdaging was er ook al snel, en ik ging er voor, om dat goed te doen. En verrekt, ook al werk ik er volgende week precies vijf jaar, nog steeds werk ik hard. Want door hard werken kun je respect en vertrouwen winnen, door hard werken, maar vooral ook leuk, gezellig en goed werk te leveren merk ik nog steeds dat ik meer en meer vertrouwen krijg. En nog steeds vind ik dat geweldig. Zo ben ik binnen twee weken al voor twee momenten in de week gevraagd om meer sturing te geve. Mijzelf dus meer bemoeien met de praktische gang van zaken op de werkvloer. Daar heb ik al eel invloed kunnen uit oefenen, steeds meer, maar nu officieel gevraagd. En dus wil ik er voor gaan, om er een topwinkel neer te zetten. Ja, na 2 weken van 30 en 3 weken van 40 uur sinds mijn vakantie hard werken is het toch wel geweldig dat zelfs de manager mij persoonlijk vraagt om een beetje sturing te geven op de zaterdagochten én avond in wisseldienst met een collega. De ene week zij de ochtend/avond en de andere week ik. Ik deed vaak al niet anders op zaterdagochtend, maar dit zie ik dan maar weer als een compliment. Als bewijs dat hard werken inderdaad beloond wordt. En zo, met een leuke verhuizing tusendoor kwam ik de weken door tot voige week sinds mijn laatste log.

Sinds zondag in de leeftijd van twintig. En wat heb ik genoten van mijn verjaardag, maar o zo gebroken op die ene dag. Ver van te voren, weer dat gevoel. Dat ik heb sinds mijn opa’s overlijden. Zoner hem mijn verjaardag voor de vierde eer vieren durfde ik weer niet. En liet collga’s/ vrienden weten gteen waarde tehechten aan en feestje. Toch, ik had er opeens onwijs zin in. Dat gevoel is vier jaar weggeweest. Iets meer dan drie en half jaar na mijn opa’s overlijden gng ik er vol voor. Had een goede da op mijn werk, voelde mij goed en maakte het huis klaar voor de komst van mijn vrienden. Die zaterdagavondwas geslaagd, leuke cadeau’s en bovenal gewoon lekker gezellig. Ja, op een na zaten al mijn vrienden er. Met de twee collega’s onder hen gingen wij nog even de stad in s’nachts. Mijn broer, dienatuurlijk ook verjaarde, pakte samen met zijn vriendin, onze nicht en nog een gezamelijke vriend de bus terwijl ik en mij tweecollega’s op de fiets sprongen. Twee andere vrienden haakte helaas, maar begrijpelijk af en gingen vast naar huis. De laatste vriendin voegde zich snachts bij ons en de andere twee collega’s. De twee meiden van de vakantie en nog een colega. Zo zochten wij de rest. Een van de twee meiden werd geveld door opzetende keelklieren, en ik, ik voelde me rot. Zij gaat met mij mee op mijn feestje en moet zich zovoelen en is nog te eigenwijs om lekker naar huis te gaan. Vervolgens werd onze nicht misselijk, glaasje te veel. Dat was erg vevelend, als ze maar veiig thuis zouden komen. om vier uur had ik het gehad, mijn verkouden collega zag e inmiddeels ook al uit als een lijk (sorry), de zorgen om mij nichtje en de houding van mijn boer wie haar met de bus mee nam zatenmij flink dwars. Op deze dag…zonag ochtend heel vroeg, nu ik echt jarig was en mijn opa weer o enorm mist, moest ik aanzien hoe slecht het ging met een van zijn kleinkinderen. Had ik haar en mijn collega al naar huis moeten slepen? Heb ik juist gehandeld? Had ik niet koppig moeten zijn en ze dan toch naar huis slepen hoewel ze zelf vol hielden van niet nodig? Mijn collega’s e ik, allemaal weer wat wakker en ook de gene die zich niet helemaal top voelde leefde weer op…god zij dank! We liepen richting fiets. Kwamen de rest nog tegen bij de bushalte, nog gauw een laatste blik op mijn nichtje. Het deed pijn, de beelden van mijn nichtje allee, buiten, zittend tegen een muurtje, misselijk, dronken jongens in de buurt…Ik voelde alsof ik gefaald had en vertelde dat mijn collega. Terwijl de andere twee de andere kant op waren gefietst de andere stad verder in terwijl wij richting Amsterdam vetrokken met z’n tweeën. Mijn opa zou ditniet leuk vinden, en al helemaal niet mijn oom, tante en oma. Maar ik mocht niks zeggen en zei ook niks tegen mijn oom en tante die middag. In de disco stond ik meer dan ooit tussen twee muren. De zorgen om mijn nichtje die buitn zat, inmiddels onder enig toezicht van een vriend, en mijn virenden die ik niet zomaar kon laten staan, ze kwamen immers voor mij mee… Eenmaal thuis…in de stilte. Zachtjes sloop ik de kamer in en als eerste op ht dressoir zie ik de foto van onze opa…

het is vijf uur zondag ochtend 19 augustus 2007, na een gezellige avond en nacht en vooral zorgelijke nacht…ik zette mijn handen op het dressoir en brak….Tranen rolde eerst voorzichtig naar beneden maar steeds sneller. Hoe kon ik nou genoegen nemen met de neef van mijn "schoonzus" die ik niet ken wie mijn nictje in de gaten hield? Hoe kon ik uberhaupt genoegen nemen dat ik steed sterker merkte hoe ze die nacht afdwaalde en vervolgens alleen buiten op de grond zat in de frisse zomer nacht? Hoe kon ik genoegen nemen mt ht antwoord "nee, het gaat wel" vn mijn collega die toch flinke keelpijn opliep door de rookluchten. Dat ze op mij verzoek ook niet even naar buiten wilde. Wat was ik blij dat zij toch weer opleefde. Die avond kwam het erover, mij oom en tante al weg, maar toch vertelde ik mijn oma het verhaal van die nach over haar drie kleinkinderen en eenpaar vrienden. Het deed pijn om niet mijn woord te houden tegenover mijn nicht, echt waar, maar het luchte op om in ieder geval mijn vader en oma op de hoogte te stellen van de situatie, want mijn nicht heeft vorig jaar al een vreselijke fout begaan. 26 uur nadat mijn wekker ging voor en goede en vooral toffe zaterdag was ik totaal gebroken. De zondag met de familie was onwijs gezellig, maar de korte naht e drukke 26 uur daarvoor braken mij op, stilletjes zag ik de menigte heen en weer schuiven vanuit de hoek waar ik veilig en vooral rustig zat en toch mee genoot. En toch was het geweldig gezellig op de zorgeloze momenten en voel ik me gezegend met al mijn vrienden en familie bijeen.

Mijn opa, 88, die amper nog de trap op kwam was de laatste zorg van twee lange dagen. Eindelijk merke hij zelf op dat hij oud wordt. Maar weer was hij van de week gevallen. Zijn stok krom en dat was geen veilig idee meer naar grondige inspectie van opa’s wandelstok. Maar het gaat me ook aan het hart dat opa vertelde over zijn vakantie. Altijd deed hij wel een stukje op toneel als zij met deze groep op vakantie gingen, vroeger speelde hij al accordeon bij de handbalvereniging van mijn tante of moeders turnverniging. Maar zijn stem, zo zij hei, was niet meer om te zingen of een verhaal, gedicht, voor te dragen. Hij leek er rustig onder, maar zo iets, waar hij steeds zo voor werkt en naar toe leefde, waar hij zijn plezier zo massaal uithaalde, dat kan niet meer. Want het lichaan werkt niet meer mee. Langzaam ging ik hem voor op de trap naar beneden, nee, het was niet zijn beste dag. Maar beste vrienden, wat ben ik gelukkig als ik vandaag mijn opa weer zie op de verjaardag van mijn andere oma, te zien dat mijn opa weer een goede dag heeft, iets makkelijkere de gesprekken volgt, iets makkelijker beweegt en ookweer scheper bij de les was. Ja, dan telt iedere mooie seconde, want na mijn verjaardag weet ik dat mijn opa niet heel vaak meer hier de trap op zal kunnen komen. Dat hij er was is al iets om trots op te zijn. En de verhalen die hij koesterde, die we nog even deelde, van ons optreden samen.

En dan ben ik weer terug op de sportschool, die ene leerling is terug. Dat was geweldig, want hij twijfelde. Maar zo een pracht kind om mee te ogen werken. En al die 20 nieuwe leerlingen, helemaal geweldig. Top ook dat ze een vooree terug komen, de leerlingen van de vorige locatie. De lach, de gezelligheid, het samen sporten. Ja, dan ben ik een gezegend mens.

Vandaag de verjaardag van mijn oma. Mijn andere opa en oma, zoals gezegd, waren in een goede dag en dat deed mij goed. Hoe geweldig mijn oma het vod dat ik even langs kwam. En dan ook de zus van mijn overleden opa wie ik sinds zij uitvaar nit meer heb gezien. Geen makkelijke mevrouw, maar zoals mijn opa ons leerde, het is wel familie en familie is dierbaar. 91 en nog zo scherp, zoveel scherper dan mijn opa vn 88 die een stoel ernaast zat. En die twee vrienden van mijn opa en oma n hun verhlen over oud Amsterdam Noord, het inmiddels oude Noord waar mijn opa ook zo hard voor heeft gewerkt. Geweldig die verhalen. En dan die mevrouw die ik niet ken. Een viendin van mijn oma die mijn oma altijd heeft geholpen met de computer. Als mijn oma dan zegt "ze is weer even geweest en heeft me even geholpen" en nu wisten wij dus wie. Maar er ging een huivering door mij heen toen ook zij uit ht niets even later opmerkte hoe zeer ik dan op mijn opa lijk…en ik ken deze mevrouw eigenlijk niet eens. En met volle overtuiging de bevestiging van mij oma eroverheen "ja in zijn hele doen en laten"….ja, nog steeds doet dat iets met mij wat ik nooit zou kunnen omschrijvn. Slechts door de lessen van mijn opa waar te maken. En dus heb ik ‘s avonds gewerkt zoals er gewerkt zou moeten worden. En heb ik genoten van deze middag, even bij oma langs, gezellig met die bekende gezichten die ik lang niet meer za, mijn vanaag weer voor zijn doen fitte andere opa, mijn tantes….de gezelligheid op het werk…

Door het overlijden van mijn ene opa heb ik extra genoten van het feit dat mijn andere opa, hoe zwak hij ook leek, op mijn verjaardag was. Dat hij er vanmiddag was en dat mijn oma’s er zijn, mijn tantes. Want, hoevaak zou deze opa nog hier de trap oplopen? Door zijn overlijden ben ik gaan zoeken. Zoeken naar het leven. Ik ben gaan loggen. Heb geprotesteerd en zal blijven protesteren. Ik heb hier veel gefilosofeerd en zal nog heel veel filosoferen. Ik heb verdriet en geluk hier meegemaakt op andere web-logs en op de mijne kwijt gekund. Ik zal altjd wel blijven huilen om het gemis, maar altijd ook blijven lachen. Blijven leren, blijven werken, blijvenzoeken naar die mooie momenten hoe klein en onvindbaar ze soms ook zijn. Mischien zal ik ooit weer verder gaan met dichten. Ik zal me zorgen blijven maken om web-loggers waar ik veel steun van heb gekregen, ik zal soms nog stiekem lezen. Ik zal me zorgen blijven maken om de koers van de jeugd, van het land en van de wereld. Ik zal trots blijven zijn op nationale prestaties en meeleven met de mooie wereld die sport heet. Ik zal hard blijven werken zoals mijn opa dat heeft gedaan, voor het toen zo mooie Amsterdam Noord. Daarom mogen wij niet opgeven en vraag ik jullie als allerlaatste om met mij te blijven dromen en hopen op die mooiere en betere wereld. Ik zal mijn logs wel op mijn pc opslaan, maar binnenkort weghalen  van het net. Met grote dankbaarheid voor een ieders warme steun op deze web-log. Weliswaar onder een schuilnaam, om dit plekje als annonieme uitlaatklep te houden. Om het verdriet van een goot verlies te verwerken. Maar altijd waren mijn woorden eerlijk, oprechten echt. Zoals ik ze als ik ook echt heb beleefd. Zonder ook maar enigszins een masker op te zetten. Altijd het pure uit mijn wereld. En dan hoop ik, en ze zijn er al in grote getalen onder de wb-loggers en medemensen, maar hoop ik dat er meer op zullen staan en meedoen. Meedoen voor die betere wereld. Al is het in je eigen denk wereld of je eigen straat, wijk of vereniging. Maar boven al, zorg dat niets niet voor niets gebeurd,  dat het leven iets moois mag zijn en dat het jullie allen goed gaat…

451 dagen na het starten van deze web-log doet het zeer, maar met grote dankbaarheid sluit ik hier deze periode af. Ooit begonnen als onbewuste verwerking van verdriet. Ooit dichte ik "herinner mij in vreugd" en vanmiddag zei ik tegen mijzelf: "ja, nu herinneren wij opa in vreugd". Er is meer, en mijn opa leerde mij van een God. Ik weet het nog steeds niet zeker. Maar mijn geloof licht nu daar op het pad dat mijn opa mij heeft gewezen en soms nog steeds een kleine aanwijzing geeft. Vandaag verlaat ik de snelweg van web-log om hier af te slaan. Iedere dag, denk dan nog even, heb je het goed gedaan vandaag? Wat heb ik geleerd van deze dag? Dat werkt. Ik weet nu, precies als uit een mooi lied: "because life still remains….now I know it will last" -We all need a miracle, Rene Froger-

Now I know it will last….because life still remains…